شمارهٔ ۳۱ سید حسن غزنوی
سید حسن غزنوی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
دل چون ز لبت شراب خواهد
درد از جگرم کباب خواهد
درآب دو دیده غرقه گردد
هر تشنه که از تو آب خواهد
گنج تو درین دل خرابم
خود گنج وطن خراب خواهد
حاشا که دل خطا پرستم
یک کار مرا صواب خواهد
بر چشم حسن حواله می کن
هرکو ز تو در ناب خواهد
ذره ز وجود خویشتن گفت
آن باشد کافتاب خواهد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر احساسات عمیق عشق و دلتنگی است. شاعر از دل و جگر خود می‌گوید که در انتظار عشق، رنج می‌کشد و تشنگی عاطفی دارد. او می‌خواهد به گنجینه‌ای در دل خود دست یابد و عشق را به عنوان حقیقتی ارزشمند می‌بیند. همچنین بر اهمیت چشم‌های محبوب تأکید می‌کند که می‌توانند او را به آرامش برسانند و وجود خود را به عنوان نوری در زندگی معرفی می‌کند. در کل، شعر توصیف کننده‌ی longing (اشتیاق) و جستجوی زیبایی در عشق است.