شمارهٔ ۳۵ سید حسن غزنوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذبه‌های یک معشوق است که صبح و شام را به گونه‌ای وصف می‌کند که نشان‌دهنده تاثیرات عمیق او بر دل و جان شاعر است. معشوق به مانند ماه درخشان است و با وجود غم و رنج ناشی از عشقش، زیبایی‌اش به شاعر الهام می‌بخشد. شاعر به دردی که در دل دارد اشاره می‌کند و به سرگشتگی و اندوهی که عشق او به دنبال دارد، اعتراف می‌کند. او همچنین به قدرت و بزرگی معشوق، که به او لقب "شاه بهرامشه" می‌دهد، اشاره می‌کند و از توانایی او در مقابله با بداندیشان و نیکی‌هایی که از وجودش به دست می‌آید، صحبت می‌کند. در نهایت، شعر بیانگر عمق عشق و تاثیرات آن بر روح و روان شاعر است.