شمارهٔ ۲۸ - در مدح صدرالدین بخواری؟ سید حسن غزنوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ستایش و دعوت از پادشاهی می‌پردازد که بر علم و دانش تسلط دارد. او می‌گوید که آماده است در روز قیامت شهادت دهد که خاک پای پادشاه را به ارزش طلا می‌داند. شاعر خود را از آن دسته افرادی می‌داند که به خاطر حرص و طمع، به سراغ دعای بی‌مورد نمی‌روند و در این غربت فقط به تحصیل علم مشغول است. او شعری سروده و به دو زبان (فارسی و عربی) ابیاتی را به پادشاه تقدیم می‌کند و از او می‌خواهد که آن‌ها را بخواند و در صورت نیاز اصلاح کند. در انتها، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر دین به خاطر طمع غرامت بگیرد، او آن را تحمل می‌کند ولی اگر کسی قانع به بدی باشد، شکرگزاری به او ارائه می‌دهد.