شمارهٔ ۱۱۸ سید حسن غزنوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت نشان می‌دهد که شاعر به وضوح درک کرده که مردم خود را هم‌چون خویشتن می‌دانند و در رابطه با خون (احساسات) و می (سرخوشی) و ژاژ (سخنان بیهوده) نظراتی دارد. اما با کسب تجربه و بینش عمیق‌تر، متوجه می‌شود که واقعیت‌ها آن‌طور که او قبلاً تصور می‌کرد، نیستند و همه چیز پیچیده‌تر است.