رباعیات — دیوان اشعار سید حسن غزنوی

Name: رباعیات — دیوان اشعار سید حسن غزنوی
Author: سید حسن غزنوی

سید حسن غزنوی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — خورشید همی سجده برد قد ترا
شمارهٔ ۵ — آی آینه جود مصور دستت
شمارهٔ ۸ — افسوس که آن جان جهانم بفروخت
شمارهٔ ۶ — از جود تو برد ابر بر گردون رخت
شمارهٔ ۹ — هر کیسه که بر وفاش جان از دل دوخت
شمارهٔ ۷ — از زلف تو باد گل سواری آموخت
شمارهٔ ۳ — از زلف تو دل برون گرفتم مطلب
شمارهٔ ۴ — کردست مرا زمانه در تاب امشب
شمارهٔ ۲ — ای چشم من از نقش رخت دفتر آب
شمارهٔ ۱۶ — از دل همه آسایش جان رفت ز دست
شمارهٔ ۱۵ — جورم همه زان غمزه خونخواره تست
شمارهٔ ۱۷ — در رزمت و بزمت ای شه عدل پرست
شمارهٔ ۱۲ — فردا بخرم هر آنچه در شهربلاست
شمارهٔ ۱۰ — دل گرچه ز هجرت سپر تیر بلاست
شمارهٔ ۱۱ — کس را ز فراق نیست این غم که مراست
شمارهٔ ۱۴ — با دل گفتم که جان غمگین بی تست
شمارهٔ ۱۳ — می بر کف من نه که دلم پر تاب است
شمارهٔ ۲۴ — غم آتش و دل هیمه غمناکان است
شمارهٔ ۲۳ — مقصود ز آفرینش ما جان است
شمارهٔ ۲۵ — مشکین خط دوست را ز سنبل ننگ است
شمارهٔ ۱۹ — امشب مه من که آفتابی دگر است
شمارهٔ ۲۱ — ای دوست مرا غمت چو موئی کرده است
شمارهٔ ۲۰ — آن دل که هزار کامکاری کرده است
شمارهٔ ۱۸ — عکس تو ازاین دیده غمناک برست
شمارهٔ ۲۲ — از رنگ رخ تو لاله پرتاب شده است
شمارهٔ ۳۳ — در آب دو چشمم همه عکس رخ تست
شمارهٔ ۲۶ — در ده پسرا می که چمن را تاب است
شمارهٔ ۲۸ — بر روی تو از هلاک جانم غم نیست
شمارهٔ ۲۷ — بر مه نقط از مشک سیه باری چیست
شمارهٔ ۲۹ — از فتنه چشم تو خور و خوابم نیست
شمارهٔ ۳۱ — بی عارض چون سیم توام سنگی نیست
شمارهٔ ۳۲ — تا مریم وقت شد هوا جوی بهشت
شمارهٔ ۳۰ — شب‌ها ز تو در سرم چه سوداست که نیست
شمارهٔ ۳۶ — بی یاد تو نرگس، قدح زر نگرفت
شمارهٔ ۳۸ — جان جز به امید تو سکونی نگرفت
شمارهٔ ۳۵ — در بند نیاید به کمند انصافت
شمارهٔ ۳۹ — چون خواست حسن مدح شهنشاهی گفت
شمارهٔ ۴۰ — کس جز تو مرا طرب فزا نیست مباد
شمارهٔ ۳۷ — دل را چو هوای آن دل آرای گرفت
شمارهٔ ۴۱ — ای شاه زمین دور زمان بی تو مباد
شمارهٔ ۳۴ — گر باز بیایم به مراد خویشت
شمارهٔ ۴۸ — شاها فلکی که روی از هر دارد
شمارهٔ ۴۹ — بگذار جهان که او همین خو دارد
شمارهٔ ۴۳ — یارم چو کلاله بر گل و لاله نهاد
شمارهٔ ۴۲ — یک وعده که نیم عشوه بد یار نداد
شمارهٔ ۴۷ — ترسان نه از آنم که دلم خون گردد
شمارهٔ ۴۴ — گر با دل و دیده هیچ کارم افتد
شمارهٔ ۴۵ — درویش ز دور تو توانگر گردد
شمارهٔ ۴۶ — هر شب که رخ سپهر گلشن گردد
شمارهٔ ۵۴ — در راه تو دیده را زمین باید کرد
شمارهٔ ۵۲ — حاشا که قبول خلقت از ره ببرد
شمارهٔ ۵۳ — خاکی بر من کزین سرای اندیشد
شمارهٔ ۵۵ — دل را بدمی شاد نمی یارم کرد
شمارهٔ ۵۷ — ای آنکه به تو دیده ظاهر نرسد
شمارهٔ ۵۰ — نقد دلم از غمت عیاری دارد
شمارهٔ ۵۶ — سلطان بهرام تا جهان می گیرد
شمارهٔ ۵۱ — هرگز به وفا ز تو گمان نتوان برد
شمارهٔ ۶۵ — هر شب که دلم به حیلها درماند
شمارهٔ ۵۸ — خاک قدمت به تاج خورشید ارزد
شمارهٔ ۵۹ — دل خیمه میان سنبل و سوسن زد
شمارهٔ ۶۱ — ای شاه چو دولت تو جاوید آید
شمارهٔ ۶۲ — شد عمر برون و آرزو برنامد
شمارهٔ ۶۴ — دردا که دلم به وصل تو شاد نماند
شمارهٔ ۶۰ — شاها سوسن نمونه پروین شد
شمارهٔ ۶۳ — یارم ره و رسم عشق نیکو داند
شمارهٔ ۶۷ — نی باد سحر بادم سر دم ماند
شمارهٔ ۶۹ — رندان می معرفت به اقبال کشند
شمارهٔ ۷۲ — هر تیر کز این طبع چو الماس جهد
شمارهٔ ۶۸ — این طایفه را چو خویشتن دانستند
شمارهٔ ۷۰ — هر دم خسرو هزار دل شاد کند
شمارهٔ ۷۱ — این هفت اختر که باغ معمور کند
شمارهٔ ۶۶ — هوشم سوی یار ناجوانمرد بماند
شمارهٔ ۷۳ — سودی همه را مرا زیان خواهی بود
شمارهٔ ۷۴ — دل در بر من به درد خشنود نبود
شمارهٔ ۷۵ — افسوس که بخت دل فروزیت نبود
شمارهٔ ۷۷ — مه باتو تا درون پیرانه رود؟
شمارهٔ ۷۶ — همراهی عشق هر هوس را مدود
شمارهٔ ۷۸ — یک روز مرا کار به سامان نرود
شمارهٔ ۷۹ — حالی باری بر آتشم تا چه شود
شمارهٔ ۸۰ — چون باد اگر زخاک سنگم بشود
شمارهٔ ۸۱ — خشنود ز بهرام روان محمود
شمارهٔ ۸۳ — در شیوه عشق صبر و زر می باید
شمارهٔ ۸۴ — در ده قدح درد که در می باید
شمارهٔ ۸۷ — هر لحظه کنی دلا یکی درد شکار
شمارهٔ ۸۶ — در عشق نماند دیده را جای امید
شمارهٔ ۸۵ — آتش زده در هجر تو گرمی باید
شمارهٔ ۸۸ — ای رنگ رخت جامه جادوی بهار
شمارهٔ ۸۲ — آن سبزه که از گلت برون می آید
شمارهٔ ۸۹ — خط تو کشیده زهره را نیل ای یار
شمارهٔ ۹۳ — هر روز ترا یک بدآموز دگر
شمارهٔ ۹۴ — در مجلس خسرو همایون اختر
شمارهٔ ۹۵ — غم گنج نهاده ای چه خواهم دیگر
شمارهٔ ۹۶ — پیش لب خود یاد شکر هیچ مگیر
شمارهٔ ۹۷ — هر سنگی را که آفتاب از تک و تاز
شمارهٔ ۹۰ — جانا تن نالان که نماندست ببر
شمارهٔ ۹۱ — دوش آن بت زرین کمر سیمین بر
شمارهٔ ۹۲ — شبهای وصال ما کجا شد آخر
شمارهٔ ۹۸ — مهمان من آمده است جانان امروز
شمارهٔ ۱۰۰ — از درد دل پر غمم ای ماه به ترس
شمارهٔ ۹۹ — گر صبر نِه‌ای، ای دل پر خون بگریز
شمارهٔ ۱۰۳ — ای دوست مطیع دشمن هجران باش
شمارهٔ ۱۰۲ — ای دولت حسن تو شده یکصد باش؟
شمارهٔ ۱۰۱ — سبحان الله در آن جوانی و هوس
شمارهٔ ۱۰۵ — دشمن که فتاده است بوصلت هوسش
شمارهٔ ۱۰۴ — ای شاه جهان را که خطر نیست ببخش
شمارهٔ ۱۱۰ — هر دم جنگ است با من مسکینش
شمارهٔ ۱۱۱ — ای زلف تر از سوسن و گل مفروش
شمارهٔ ۱۱۲ — از خاک درت ساخته ام مفرش خویش
شمارهٔ ۱۱۳ — گه بر رخ آن مهرگیا بازم عشق
شمارهٔ ۱۰۹ — آیینه بیار است خط چون زنگش
شمارهٔ ۱۰۶ — شاهنشه را که بخت بادا وطنش
شمارهٔ ۱۰۸ — ای دل قدح بلاش چون نوش بکش
شمارهٔ ۱۰۷ — ای دل به دل آنچه می کند یار بکش
شمارهٔ ۱۱۴ — خواهی که چو بلبل نهدت گفت محل
شمارهٔ ۱۱۵ — زین یک دو سه پیمانه میازار ای دل
شمارهٔ ۱۱۶ — چشم از نظری هلاک تو جست ای دل
شمارهٔ ۱۱۸ — ای طایفه را چو خویشتن دانستم
شمارهٔ ۱۱۹ — ای چرخ فلک قد بخم از زلف توام
شمارهٔ ۱۱۷ — از علم و عمل چشم و چراغی دارم
شمارهٔ ۱۲۰ — تا از تف سینه قبله زردشتیم
شمارهٔ ۱۲۱ — در خدمت کس گر نکنم پشت به خم
شمارهٔ ۱۲۵ — در عشق تو چون خیره سران می خندم
شمارهٔ ۱۲۶ — مندیش که بی گل تو در گلزارم
شمارهٔ ۱۲۸ — کی بو که قدم از این جهان برگیرم
شمارهٔ ۱۲۷ — نی یاد کند یار ز رنج سفرم
شمارهٔ ۱۲۹ — از علم زمین و آسمان می گیرم
شمارهٔ ۱۲۴ — آرامگه دل خم مویت دیدم
شمارهٔ ۱۲۳ — آن شد که ترا به جان بها می کردم
شمارهٔ ۱۲۲ — من روی بدان زلف چو شست آوردم
شمارهٔ ۱۳۴ — یارب ز تو آنچه من گدا می خواهم
شمارهٔ ۱۳۲ — در دست یک ستمگر افتاد دلم
شمارهٔ ۱۳۰ — ای عکس خیالت آفتاب چشمم
شمارهٔ ۱۳۶ — تا عمر بود به دل هوای تو کنم
شمارهٔ ۱۳۵ — از عمر که بگذشت بلا می بینم
شمارهٔ ۱۳۱ — چون باز رهد ز غصه جان پاکم
شمارهٔ ۱۳۷ — رفتیم و گرانی ز وصالت بردیم
شمارهٔ ۱۳۳ — نزدیک تو ای از همه کس کم که منم
شمارهٔ ۱۳۸ — تا چنگ بر آن سنبل پرتاب زدیم
شمارهٔ ۱۳۹ — سر کوفته در پای بلا می گردیم
شمارهٔ ۱۴۰ — بدخواه تو گفت ای ملک هفت اقلیم
شمارهٔ ۱۴۲ — دل بسته روزگار پر زرق شدن
شمارهٔ ۱۴۱ — سبحان الله بعهد تو آن گویم
شمارهٔ ۱۴۴ — دارم ملکا چو ریگ و باران دشمن
شمارهٔ ۱۴۳ — ای دل ز غمش ناله زاری می کن
شمارهٔ ۱۴۵ — ای کرده بسی جفا به جای دل من
شمارهٔ ۱۴۸ — ای مردم چشم ملک بینا از تو
شمارهٔ ۱۴۷ — خورشید بنفش و ماه گلرنگش بین
شمارهٔ ۱۵۰ — در راه یگانگی نشان ما کو
شمارهٔ ۱۴۹ — بگشای تو مشرق ای به حجت خسرو
شمارهٔ ۱۵۲ — ای دولت و دین را به سزا شاهنشاه
شمارهٔ ۱۵۱ — رفتم ز درت دل به غمت کرده گرو
شمارهٔ ۱۵۳ — ای در طلب لطف تو دریا تشنه
شمارهٔ ۱۴۶ — آن رفت که عشوه می خریدم ز تو من
شمارهٔ ۱۵۶ — ای عزم تو بر دولت و دین آکنده
شمارهٔ ۱۵۷ — داد دلم ای خیال هر شب تو بده
شمارهٔ ۱۵۸ — جانا تو به وصل خویش تعریفم ده
شمارهٔ ۱۵۹ — ای نیست شده در غم تو هست همه
شمارهٔ ۱۵۴ — ای نقش تو از دیده به دل جان بسته
شمارهٔ ۱۶۱ — هر لحظه مرا به کام دشمن تو کنی
شمارهٔ ۱۶۰ — بر دست من ای شوخ می روشن نه
شمارهٔ ۱۵۵ — ای شاه تو شیر می فکندی ره ره
شمارهٔ ۱۶۵ — بر چهره من به نام خود زر داری
شمارهٔ ۱۶۶ — شاها ملکی که دیر پاید داری
شمارهٔ ۱۶۷ — زلفی ز برای عقل سوزی داری
شمارهٔ ۱۶۹ — از زخم خود و درد من ای رشک پری
شمارهٔ ۱۶۸ — دردا که من از زمانه خوردم تیری
شمارهٔ ۱۶۳ — ای نرگس تر جهان معطر کردی
شمارهٔ ۱۶۲ — ای جان جهانیان برای تو فدی
شمارهٔ ۱۶۴ — شاها چو نشاط بزم خرم گیری
شمارهٔ ۱۷۳ — تا چند زجان مستمند اندیشی
شمارهٔ ۱۷۵ — جانم ز تو از واقعه تو حالی
شمارهٔ ۱۷۶ — گر تو به خلاف دولت سلطانی
شمارهٔ ۱۷۷ — زان جان که نداشت هیچ سودم تو بهی
شمارهٔ ۱۷۴ — خواهم که همه کار برایت کنمی
شمارهٔ ۱۷۲ — ای سایه ایزدی چو خورشید بزی
شمارهٔ ۱۷۰ — گفتم ببر من از تو ای مینائی
شمارهٔ ۱۷۱ — گفتم که چوشب روی بکس ننمائی
شمارهٔ ۱۸۲ — شاها کرم تو راز کان بگشاده ست
شمارهٔ ۱۸۳ — جز عشق تو سرمایه دین داری نیست
شمارهٔ ۱۸۴ — این دوست‌وَشان که دشمن جان منند
شمارهٔ ۱۸۵ — دل در زر و سیم و دولت و بخت مبند
شمارهٔ ۱۷۹ — هر بوی که از مشک و قرنقل شنوی
شمارهٔ ۱۸۱ — تا شربت عاشقی چشیدم ز غمت
شمارهٔ ۱۸۰ — شاها اگر از بخت نشانی است توئی
شمارهٔ ۱۷۸ — با دل گفتم که ای دل اسرار مگوی
شمارهٔ ۱۸۸ — حاشا که دلم کم تو گیرد هرگز
شمارهٔ ۱۹۱ — من کز نم دیده آسیا گردانم
شمارهٔ ۱۸۹ — ای باغ رخت گریز گاه نظرم
شمارهٔ ۱۹۲ — یک چند نهان سوی دل آرام شدیم
شمارهٔ ۱۹۰ — گفتم مگر آتش جوانی ببرم
شمارهٔ ۱۹۳ — آن رفت که کردمی نگه سوی تو من
شمارهٔ ۱۸۶ — دردت ز دلم بدر نمی داند شد
شمارهٔ ۱۸۷ — کس را بر تو ز ناز تمکین نبود
شمارهٔ ۱۹۴ — این لشکر شاه فتح یابند همه
شمارهٔ ۱۹۶ — در خواب ندید چرخ اعلا چو منی
شمارهٔ ۱۹۵ — ای جان دل ریش بر مهان بیش منه
شمارهٔ ۱۹۷ — ای سر تا پا به تازگی سرو سهی