شمارهٔ ۱۴۴ سید حسن غزنوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت شاعر از حالتی اندیشناک سخن می‌گوید که در آن خود را در میان دشمنانی می‌بیند که تعدادشان بسیار زیاد است. او به خانه یکی از دوستانش پناه آورده است و احساس می‌کند که فقط یک دوست در کنار دارد و باقی همه دشمن هستند. این احساس تنهایی و ناامنی را به تصویر می‌کشد.