شمارهٔ ۴ سید حسن غزنوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساسات پیچیده و گیج‌کننده خود در شب صحبت می‌کند. او تحت تأثیر وضعیت روحی خود، مانند سیمابی که در حال حرکت است، حیره و ناتوان از خواب است. همچنین اشاره دارد که از درونش آتش وجود دارد و اشک‌هايش به صورت آب می‌چکد. به طور کلی، این ابیات نشان‌دهنده‌ی آشفتگی عاطفی و روانی شاعر در آن شب است.