شمارهٔ ۴۳ سید حسن غزنوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به محبت و زیبایی یار خود اشاره می‌کند که مانند کلاله‌ای بر گل و لاله قرار دارد. او از درد و دل‌شکستگی خود می‌گوید و بیان می‌کند که دلش امیدی به بهبودی ندارد. در نهایت، او به غم و دردهای طولانی‌مدتش اشاره می‌کند و از بی‌فایده بودن حرص و اشتیاقش به این غم می‌گوید.