شمارهٔ ۶۷ سید حسن غزنوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از احساسات عمیق خود سخن می‌گوید. او به بادی در سحر اشاره می‌کند که نشانی از حال خراب و غمگین اوست. همچنین، او از وضعیت چهره‌اش می‌گوید که زرد و پژمرده شده است. شاعر در هر نگاهی که می‌کند، خود را از دیگران زارتر می‌بیند و در نهایت، درد و رنج خود را همچنان با خود حمل می‌کند.