شمارهٔ ۴ حزین لاهیجی
غنت مطوّقهٔ أفنانها البان
ملهوفهٔ للاحَیْباب الّذی بانوا
الغصن منسجم و السّجع منتظم
و البرق مبتسِمّ و المزن الوان
تفیض عینی دما من ثغر لؤلؤهٍٔ
الدمع یاقوتهًٔ و الجفن مرجان
اها لأیّام العدیب و لعلع
بعذب عیشٍ و اهل الحیّ جیران
رهط شهامتهم کالشمس باهرهٔ
قومٌ بضاعتهم حسنٌ و احسان
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و سرسبزی طبیعت اشاره دارد و از عواطف شاعر نسبت به یادآوری روزهای خوش گذشته صحبت میکند. شاعر به وصف باغهایی با درختان زیبا و گلهای دلانگیز میپردازد و احساس غم ناشی از دوری از عزیزان را نشان میدهد. همچنین، شاعر از زیبایی و حسن رفتار مردم محل زندگیاش سخن میگوید و آنها را با صفاتی همچون شجاعت و نیکوکاری توصیف میکند. در کل، شعر ترکیبی است از عشق به طبیعت و حسرت ایام سرشار از خوشی و دوستی.