شمارهٔ ۳ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شاعر در این شعر به احساس تنهایی و ناکامی در زندگی اشاره می‌کند. او از درد و رنج‌هایی که در مسیر کسب دانش و فضیلت متحمل شده، سخن می‌گوید و حسرت روزهای رویایی و آرامش را می‌خورد. او به بالاترین مراحل کمال و علم رسیده، اما احساس می‌کند که به جای شادی، تنها بار مشکلات و غم‌های فراوان را بر دوش دارد. در نهایت، او از دلتنگی و یادآوری گذشته‌ها می‌نالد و از دنیایی که پر از شکست‌ها و ناکامی‌هاست، سخن می‌گوید.