شمارهٔ ۵ حزین لاهیجی
ابا حسن أیقنت حُبَک منقذی
ولو بذنوب الخلق کنت محاسِبا
و أنت مُنیٰ قلبی و روحی و مهجتی
ولستُ أریٰ قلبی لغیرک راغبا
و قام رسول الله فیک بمعشر
و صادع بالوحی الجلیل و خاطبا
فمن انا مولاه فهذا ولیه
و ولاک علی جل الخلافه اوجبا
أتیتک یا مولی الانام و موْئلی
قدمت معاذاً للطریق و مذهبا
فدیتک یا دینی و دنیا و ملّتی
و فی مذهب الاخلاص لست معاتبا
فیا عترهٔ الاطهار من لی غیرکم
و أسعد مَن أنتم رجاه و اطیبا
عسی الله أن یعفو العثار بحبّکم
اماط بکم رجس الذنوب و أذهبا
علقتُ یدی حبّا بحبل ولائکم
فوالله بالزّلّات لستُ معاقبا
طربتُ بحان العشق مِن کأس حبّکم
سقانی شراباً ما الذ و اعذبا
أبا الله الّا أن یتمّ بنوره
و لو کره الفجار طغیانهم و ابا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به عشق و ارادت عمیق شاعر به امام علی (ع) و اهل بیت اشاره دارد. شاعر به عشق خود به امام علی اعتراف می‌کند و بیان می‌کند که هیچ‌کس جز او را نمی‌بیند. او همچنین گفت‌وگوهای پیامبر (ص) درباره علی را یادآوری می‌کند و به این نکته اشاره دارد که علی ولیّ مؤمنان است. شاعر از عشق و محبتش نسبت به اهل بیت می‌گوید و امیدوار است که خداوند با محبت اهل بیت، گناهانش را ببخشد. در پایان، او تأکید می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند عشق او به علی را کاهش دهد و این عشق همچنان در او شعله می‌کشد.