شمارهٔ ۳۰۶ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنج دل صحبت می‌کند. او با بیان اینکه اشک و خون از چشمانش می‌ریزد، نشان می‌دهد که غم عمیق و شدید است. عشقش را با رقیبش در چشم خود می‌بیند و حسرتی بزرگ بر دل دارد. همچنین به توصیف اشک‌های دل‌شکستگان می‌پردازد که مانند گل‌های شکسته از شیشه می‌ریزند. شاعر به زیبایی و لطافت زلف معشوق اشاره می‌کند و از جنون و پریشانی ناشی از عشق می‌گوید. او همچنین بر تلاش و زحمت انسان‌ها در زندگی تأکید دارد و بیان می‌کند که همه در نهایت با دست خالی از دنیا می‌روند. در نهایت، او به انتقاد از جامعه می‌پردازد و تنش‌های عقل و جنون را در زندگی انسان‌ها یادآوری می‌کند.