غزلیات — حزین لاهیجی

Name: غزلیات — حزین لاهیجی
Author: حزین لاهیجی

حزین لاهیجی / حزین لاهیجی

فهرست شعرها

شمارهٔ ۲ — مرا آزاد می‌سازد ز دام دل تپیدن‌ها
شمارهٔ ۴ — سخن صریح سراییم، عشق پنهان را
شمارهٔ ۱ — ای نام تو زینت زبان‌ها
شمارهٔ ۵ — چشم تو برانگیخت ز دل ذوق کهن را
شمارهٔ ۳ — باشد رگ هر برگ چمن، دام هوس‌ها
شمارهٔ ۹ — خواهم درین گلستان، دستوری صبا را
شمارهٔ ۱۱ — بنگر به رشحهٔ قلمم سلسبیل را
شمارهٔ ۱۳ — شق کرده ایم پردهٔ پندار خویش را
شمارهٔ ۱۲ — دایم وصیّت این است، از ما معاشران را
شمارهٔ ۸ — گوشی نشنیده ست صفیر از قفس ما
شمارهٔ ۶ — درعشق شد به رنگ دگر روزگار ما
شمارهٔ ۷ — می چون سبو کشید، لب می پرست ما
شمارهٔ ۱۰ — از رفتن دل نیست خبر اهل وفا را
شمارهٔ ۱۷ — شتابان از جهان چون برق رفتن خوش بود ما را
شمارهٔ ۱۹ — نهفته ام به خموشی خیال روی تو را
شمارهٔ ۱۴ — به خون خلق دادی دست تیغ سرگرانت را
شمارهٔ ۲۰ — خوشا روزی که صحرای جدایی طی شود ما را
شمارهٔ ۲۱ — نمی فتد به دل، از محشر اضطراب مرا
شمارهٔ ۱۵ — عشقت آمیخت به دل درد فراوانی را
شمارهٔ ۱۶ — تا عشق تو دلرباست ما را
شمارهٔ ۱۸ — رخصت آشتی مده، غمزهٔ غم زدای را
شمارهٔ ۲۶ — بنواز مغنی، دل غم پیشهٔ ما را
شمارهٔ ۲۵ — جان و دل غفلت زده باری شده ما را
شمارهٔ ۲۲ — ز عشق، شور جنون شد، یک از هزار مرا
شمارهٔ ۲۳ — تا فکند از نظرآن سروسرافراز مرا
شمارهٔ ۲۴ — پسند بت نکند برهمن سپاس مرا
شمارهٔ ۲۷ — داغ سودای تو دارد، دل دیوانهٔ ما
شمارهٔ ۲۹ — گیرد شرار عبرت، از بی بقایی ما
شمارهٔ ۲۸ — افسر شاهی ما، بی سر و سامانی ما
شمارهٔ ۳۳ — ز لوح سینه ستردیم، علم فتوا را
شمارهٔ ۳۴ — همسر بوالهوس مدان، عاشق پاکباز را
شمارهٔ ۳۷ — برق بگریخت نفس سوخته، از کشور ما
شمارهٔ ۳۶ — از خار جفای بت پیمان شکن ما
شمارهٔ ۳۵ — فریاد ناله، گر نخراشد درون ما
شمارهٔ ۳۱ — از چاره عاجزم مژه اشکبار را
شمارهٔ ۳۰ — ای شور خیالت، نمک زخم جگرها
شمارهٔ ۳۲ — حلاوت در مذاقم نیست آب زندگانی را
شمارهٔ ۴۱ — هرگز نرسد رشحهٔ کامی به لب ما
شمارهٔ ۳۸ — به هند، گشته زمین گیر، ناتوانی ما
شمارهٔ ۴۲ — بر فرازد چو علم، آه سحرگاهی ما
شمارهٔ ۳۹ — دهقان نبرد حاصلی از بوم و بر ما
شمارهٔ ۴۴ — طی می شود از مصرع آهی گلهٔ ما
شمارهٔ ۴۵ — چند به غمزه خون کنی خاطر ناشکیب را
شمارهٔ ۴۰ — زان لب شکّرفشان شوری به جان داریم ما
شمارهٔ ۴۳ — شور دل‌ها بود ترانهٔ ما
شمارهٔ ۵۰ — سواد هند، خاطرخواه باشد بی کمالان را
شمارهٔ ۵۲ — بلا شد گوشهٔ چشم ترحم بی‌گناهان را
شمارهٔ ۴۹ — بیابان مرگ حسرت کرده ای مشت غبارم را
شمارهٔ ۵۳ — مشکل افتاد عجب کار من حیران را
شمارهٔ ۵۱ — خداوندا تسلی کن، دل امّیدواران را
شمارهٔ ۴۸ — چراغان کرده ام از داغ دل، ویرانهٔ خود را
شمارهٔ ۴۶ — تا شفقی کرده ای رخ نمکین را
شمارهٔ ۴۷ — گل داغی ز عشق او، بیاراید جهانی را
شمارهٔ ۵۶ — ای سلسلهٔ زلف تو بر پای دل ما
شمارهٔ ۵۴ — گر در رَهِ عشق تو به کار است دل ما
شمارهٔ ۵۵ — از ساده رخان در تب و تاب است دل ما
شمارهٔ ۵۷ — زد حلقه عشق، بر در دولتسرای ما
شمارهٔ ۵۸ — از فیض ریزش مژه، تر شد دماغ ما
شمارهٔ ۶۱ — درین دریای بی پایان، درین طوفان شورافزا
شمارهٔ ۶۰ — بیا مستانه چاک پیرهن پیش صبا بگشا
شمارهٔ ۵۹ — کشم آهی ز دل کامشب برد از دیده خوابش را
شمارهٔ ۶۸ — تا سرمه کشد چشم ملامتگر ما را
شمارهٔ ۶۴ — گران افتاده لنگر، کوه درد سینه فرسا را
شمارهٔ ۶۵ — مپسند تشنه لب، دل اندوه پیشه را
شمارهٔ ۶۶ — لازم بود مکان طربناک، شیشه را
شمارهٔ ۶۷ — سخن از من کشیدی، شعله ورکردی جهانی را
شمارهٔ ۶۹ — چو لاله با چمن حسن و عشق، خوست مرا
شمارهٔ ۶۳ — صبا از منزل سلمی، سلام آورد مستان را
شمارهٔ ۶۲ — زهی از خار خارت شعله در جان، گلستان‌ها را
شمارهٔ ۷۱ — از نالهٔ عاشق چه خبر بوالهوسی را
شمارهٔ ۷۲ — ز داغ عشق چون خورشید، دارم چتر شاهی را
شمارهٔ ۷۷ — محبّت خون گرمی بخشد این گلبن مثالان را
شمارهٔ ۷۵ — آموخت چو اشکم روش ره سپری را
شمارهٔ ۷۳ — گناهی نیست عالم سوزی آن آتشین رو را
شمارهٔ ۷۰ — وفاپیشگان، دوستداران خدا را
شمارهٔ ۷۴ — ساقی قدحی در ده، از خود بستان ما را
شمارهٔ ۷۶ — ستم، از ملک دل بیرون کند فرمانروایان را
شمارهٔ ۸۳ — به آب از آتش می داده ام خاک مصلّا را
شمارهٔ ۸۲ — نوشیده چمن دردی جام طربش را
شمارهٔ ۷۸ — دل دریا گهر، سرمایه بخشید ابر مژگان را
شمارهٔ ۸۴ — در بغل آرزو کند، تیغ تو تندخوی را
شمارهٔ ۸۱ — رنگینی دکّان شود آن چشم سیه را
شمارهٔ ۸۰ — داغند، ز رخسار تو ای رشک چمن‌ها
شمارهٔ ۷۹ — دیدم صنمی، های صلا، کعبه‌نشین‌ها
شمارهٔ ۸۵ — نگارین جلوهٔ من، تا به کی هر جا نهی پا را؟
شمارهٔ ۸۹ — نبرد جلوهٔ گل جانب گلزار مرا
شمارهٔ ۸۷ — گذشته است ز گردون لوای رفعت ما
شمارهٔ ۸۸ — به سر گسترده دارد ظلّ عالی، خیل نازش را
شمارهٔ ۹۰ — سفید کرد غمت دیده های تار مرا
شمارهٔ ۹۳ — به گلشن غنچه، یاد از نوشخندان می دهد ما را
شمارهٔ ۹۲ — بس که چون صبح زند دم ز صفا سینه ما
شمارهٔ ۹۱ — خامه فروهشته بود، آیت تنزیل را
شمارهٔ ۸۶ — ز لوح حکمت اندیشان بگو خونین درونان را
شمارهٔ ۹۸ — تراوشهای موج خون، کند غمخواری ما را
شمارهٔ ۱۰۰ — افتاده دو عالم ز نظر، دیدهٔ ما را
شمارهٔ ۹۴ — هنوز آغاز رعنایی ست عشق سرکش ما را
شمارهٔ ۹۶ — چه گیرایی ست یارب جلوه گیسوکمندان را؟
شمارهٔ ۹۷ — به فردا وعده داد امروز جان ناشکیبا را
شمارهٔ ۹۹ — عنان ریز است از هرسو، سپاه عشق بر دل‌ها
شمارهٔ ۱۰۱ — چون گرد باد حیرت، از خود رهاند ما را
شمارهٔ ۹۵ — ز مژگان ساختم گلگون، چنان روی بیابان را
شمارهٔ ۱۰۷ — رهی ندارم بغیرکویت، الیک رجعی، لدیک زلفا
شمارهٔ ۱۰۵ — اگر بیند ز قدّت مصرع برجسته مضمون را
شمارهٔ ۱۰۲ — ساقی دوباره پر کن، از باده گوی ما را
شمارهٔ ۱۰۳ — درین فکرم، که تعلیم جبین سازم سجودش را
شمارهٔ ۱۰۸ — چه حسن است این که مجنون می کند عقل فسونگر را؟
شمارهٔ ۱۰۹ — مکش چون دورگردون بر رخم داغ جدایی را
شمارهٔ ۱۰۴ — در کوچهٔ آن زلف مده راه صبا را
شمارهٔ ۱۰۶ — اگر زردشت، دیدی یک نظر برق عتابش را
شمارهٔ ۱۱۱ — سر خط تعلیم شد، شیوه استاد را
شمارهٔ ۱۱۳ — به آب خضر مفروش آبروی پارسایی را
شمارهٔ ۱۱۵ — گلرنگ اگر خواهی، این چهره زرین را
شمارهٔ ۱۱۶ — شایدکه دهد آگهی از بوی تو ما را
شمارهٔ ۱۱۲ — تو اگر به شعله شویی خط سرنوشت، ما را
شمارهٔ ۱۱۷ — در دل تنگ بود جلوهٔ جانان ما را
شمارهٔ ۱۱۰ — نگاه ناز او فهمید، راز سینه جوشی را
شمارهٔ ۱۱۴ — آتش زده آن لعل قبا، خانه زین را
شمارهٔ ۱۱۸ — مزار فیض بخش ماست گلگشت چمن ما را
شمارهٔ ۱۱۹ — پخته به حکمتی کنم، بادهٔ نارسای را
شمارهٔ ۱۲۱ — شوری به سر افتاده، رسوای محبت را
شمارهٔ ۱۲۳ — پس از ما تیره‌روزان روزگاری می‌شود پیدا
شمارهٔ ۱۲۲ — شهیدان تو را ای نونهال سرگرانی‌ها
شمارهٔ ۱۲۵ — در فتح باب میکده باشد گشاد ما
شمارهٔ ۱۲۴ — مکن دشوار از تن پروری آزادی جان را
شمارهٔ ۱۲۰ — شنیدم در قفس از شاخساران شور بلبل را
شمارهٔ ۱۲۸ — ۱۲۸ غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما
شمارهٔ ۱۳۰ — ۱۳۰ غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما
شمارهٔ ۱۲۹ — غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما
شمارهٔ ۱۳۱ — ۱۳۱ غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما
شمارهٔ ۱۲۶ — نخواهد برد از ما صرف‌های خصم عنید ما
شمارهٔ ۱۳۳ — از زلف تو داریم پریشانی خود را
شمارهٔ ۱۲۷ — جنون را کارها باقی ست با مشت غبار ما
شمارهٔ ۱۳۲ — نیست هوای بوستان، کنج قفس خزیده را
شمارهٔ ۱۳۴ — فکندم چاک‌ها در جیب جان بی‌تابی خود را
شمارهٔ ۱۳۹ — ۱۳۹غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما
شمارهٔ ۱۳۸ — ۱۳۸غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما
شمارهٔ ۱۳۷ — ز بیگانه پرداخت بوم و برم را
شمارهٔ ۱۴۰ — ۱۴۰غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما
شمارهٔ ۱۳۵ — ز خورشید قیامت گر کنم بالین سر خود را
شمارهٔ ۱۳۶ — نمی‌گوید کسی امروز چرخ بی‌مروت را
شمارهٔ ۱۴۱ — تمنا چون نسوزد در ضمیر من؟ که می باشد
شمارهٔ ۱۴۶ — ۱۴۶ غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما
شمارهٔ ۱۴۷ — ۱۴۷ غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما
شمارهٔ ۱۴۹ — سنگ و سفال میکده گوهر کند شراب
شمارهٔ ۱۴۸ — دیده ها واله نظارهٔ مژگان خوشی ست
شمارهٔ ۱۴۴ — ای جنت نقد از رخ زیبای تو ما را
شمارهٔ ۱۴۵ — ۱۴۵ غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما
شمارهٔ ۱۴۳ — کشم خط از سواد خامه زلف عنبرافشان را
شمارهٔ ۱۴۲ — هلاک جلوه ام قد قیامت دستگاهان را
شمارهٔ ۱۵۲ — از سوز ناله ام، دل جانان خبر نداشت
شمارهٔ ۱۵۳ — ۱۵۳ غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما
شمارهٔ ۱۵۵ — ۱۵۵ غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما
شمارهٔ ۱۵۴ — ۱۵۴ غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما
شمارهٔ ۱۵۶ — فتنهٔ روز جزا در قدم جلوهٔ اوست
شمارهٔ ۱۵۰ — عاشق مهجور، وصل دلستان بیند به خواب
شمارهٔ ۱۵۷ — ساقی از ورع کیشان، مطرب از خموشان است
شمارهٔ ۱۵۱ — کامم چشید هر چه نگاهش عتاب داشت
شمارهٔ ۱۶۱ — دمیدن از سمنش مشک ناب نزدیک است
شمارهٔ ۱۶۲ — عهد پیرانه سری، عشق جوان افتاده ست
شمارهٔ ۱۶۳ — در پی دلشدگان غمزه ی طنازی هست
شمارهٔ ۱۵۹ — تا تشنه به خون، نرگس مستانه ی یار است
شمارهٔ ۱۶۵ — آوازه ام از رتبه گفتار بلند است
شمارهٔ ۱۶۴ — دارد سر ما شورش سودایی اگر هست
شمارهٔ ۱۶۰ — حرف غم عشق از لب خندان که جسته ست؟
شمارهٔ ۱۵۸ — در مجلس ما خون دل است اینکه به جام است
شمارهٔ ۱۶۷ — به باغ راه خزان و بهار نتوان بست
شمارهٔ ۱۷۱ — چه دولتی است که دردت نصیب جان من است!
شمارهٔ ۱۷۳ — از شرم، زبانم به گلستان تو بسته ست
شمارهٔ ۱۷۲ — لعلت حیات بخش دل و جان عاشق است
شمارهٔ ۱۶۶ — از بس که تو را خوی، به عشاق گران است
شمارهٔ ۱۶۸ — بر سر خود دهدم جا، خم پاکیزه سرشت
شمارهٔ ۱۶۹ — آب حیات در رقم مشک فام ماست
شمارهٔ ۱۷۰ — هزار رنگ گل داغ در کنار من است
شمارهٔ ۱۷۶ — عالم تمام از رخ جانانه روشن است
شمارهٔ ۱۷۷ — احساس مبدل شد و محسوس همان است
شمارهٔ ۱۸۰ — تلقین حجت از لب جانانم آرزوست
شمارهٔ ۱۷۹ — ای وقف شهیدان تو صحرای قیامت
شمارهٔ ۱۷۸ — صبح را لمعهٔ نور از ید بیضای دل است
شمارهٔ ۱۸۱ — زان پیشتر که باده به پیمانه آشناست
شمارهٔ ۱۷۴ — یاری که غمی می برد از یاد، شراب است
شمارهٔ ۱۷۵ — به گرد عارض او خط عنبرین پیداست
شمارهٔ ۱۸۵ — نه تنها گل گریبان چاک بازار است از دستت
شمارهٔ ۱۸۷ — یا رب این غنچه دهن مست ز میخانهٔ کیست؟
شمارهٔ ۱۸۶ — پیغام غنچه با دم مشکل گشای کیست؟
شمارهٔ ۱۸۸ — گرمی مهر، به ویرانه و آباد یکی ست
شمارهٔ ۱۸۲ — دیده تا بر هم زدم سامان باغ از دست رفت
شمارهٔ ۱۸۴ — تیغت به سرم خمار نگذاشت
شمارهٔ ۱۸۹ — حق را بطلب مسجد و میخانه کدام است؟
شمارهٔ ۱۸۳ — قدح تا گرفتم بهاری به سر رفت
شمارهٔ ۱۹۳ — فروغ آن گل رخسار بی نقابم سوخت
شمارهٔ ۱۹۵ — آمد آن شمع شبی بر سر و، سامانم سوخت
شمارهٔ ۱۹۴ — نگاه گوشهٔ آن چشم میگسارم سوخت
شمارهٔ ۱۹۶ — اشکم نمک به یاد لبت در ایاغ ریخت
شمارهٔ ۱۹۰ — شمع سان با تو شبم رفت و تمنا مانده ست
شمارهٔ ۱۹۷ — در دل چو به یاد رخ او نور فرو ریخت
شمارهٔ ۱۹۲ — زان شراری که نهان در دل خارا می سوخت
شمارهٔ ۱۹۱ — به تن ز بادهٔ عشق تو رنگ و بو کافی ست
شمارهٔ ۲۰۴ — در خاطر خدنگ قضا هر نهان که هست
شمارهٔ ۲۰۵ — خورشید و ماه آینهٔ حسن یار نیست
شمارهٔ ۱۹۸ — مجنون مرا شور تو بی پا و سر انداخت
شمارهٔ ۲۰۰ — زانرو که زد به بلبل پرشور، پشت دست
شمارهٔ ۲۰۲ — کام، آشنا به ماحضر روزگار نیست
شمارهٔ ۱۹۹ — هر زهر که چشمت به ایاغ دل ما ریخت
شمارهٔ ۲۰۱ — از داغ او سرم به گریبان آتش است
شمارهٔ ۲۰۳ — بی شمع می، به بزم دل و دیده نور نیست
شمارهٔ ۲۱۳ — نخلم از گریه در آب است و ثمر پیدا نیست
شمارهٔ ۲۰۷ — تا دل از خود نرود، حال پریشانی هست
شمارهٔ ۲۰۸ — دل گواه است که در پرده دلارایی هست
شمارهٔ ۲۱۱ — عاشق حریف حملهٔ شیر دلیر نیست
شمارهٔ ۲۰۹ — درین زمانه نه یاری نه غمگساری هست
شمارهٔ ۲۱۲ — در راه محبت، سر اگر شد قدمی هست
شمارهٔ ۲۱۰ — دل خوردن عشاق تو کار دگران نیست
شمارهٔ ۲۰۶ — لب از خون تر کنم گر ساغری نیست
شمارهٔ ۲۱۶ — می عشق است که عالم همه میخانهٔ اوست
شمارهٔ ۲۱۷ — دل در حریم وصل تو، پا را نگه نداشت
شمارهٔ ۲۱۹ — ای تازه به دیدار تو ایمان خرابات
شمارهٔ ۲۱۸ — گرتو را روی زمین خواهش ماوای خوشی ست
شمارهٔ ۲۲۱ — بلبل و پروانه را عشق گریبان گرفت
شمارهٔ ۲۲۰ — ای یوسف مصر از تو گرفتار محبت
شمارهٔ ۲۱۵ — با مستی غمت به شراب احتیاج نیست
شمارهٔ ۲۱۴ — چشم صاحب نظران در پی دنیاست که نیست
شمارهٔ ۲۲۷ — گرچه پیمانه ی می مشرق نور دگر است
شمارهٔ ۲۲۲ — ز لنگر دل دیوانه، عشق بند گسست
شمارهٔ ۲۲۵ — دور از در تو روضه ی رضوان به ما نساخت
شمارهٔ ۲۲۶ — گل خزان زده ام، زندگی ملال من است
شمارهٔ ۲۲۸ — مستان، شب غم رفت و سحرگاه فتوح است
شمارهٔ ۲۲۳ — در طینتم از بس که رگ و ریشه، وفا داشت
شمارهٔ ۲۲۴ — صد جان به حسرت سوختی، آهی ز جایی برنخاست
شمارهٔ ۲۲۹ — رخسار تو را تازگی از چشم تر کیست؟
شمارهٔ ۲۳۰ — برخاست دل ز سینه و پیکان فرو نشست
شمارهٔ ۲۳۳ — در کوی تو نقش قدمم، حالتم این است
شمارهٔ ۲۳۴ — از آن، سرم به هوای تو مایل افتاده ست
شمارهٔ ۲۳۷ — کون و مکان به زیر نگین قناعت است
شمارهٔ ۲۳۶ — زاهد از ساغر شراب گریخت
شمارهٔ ۲۳۲ — حیرانی من محرم آن روی چو ماه است
شمارهٔ ۲۳۱ — ما را تن ضعیف به زندان عالم است
شمارهٔ ۲۳۵ — روزی که حجت از خلق، خواهند در قیامت
شمارهٔ ۲۳۸ — لطف و قهرت به من سوخته جان هر دو یکی ست
شمارهٔ ۲۴۳ — اشک چشم من و شراب یکیست
شمارهٔ ۲۳۹ — هیچ معلوم نشد، دیده تماشایی کیست؟
شمارهٔ ۲۴۰ — مژگان سرکشت، رگ جان ها گرفته است
شمارهٔ ۲۴۱ — تو را چه غم که به درد تو مبتلایی هست؟
شمارهٔ ۲۴۵ — یک دل به دیاری که وفا صاحب تاج است
شمارهٔ ۲۴۲ — از کوی تو تا کلبه ی ما فاصله ای نیست
شمارهٔ ۲۴۴ — چون صبح به بر، دیدهٔ من پیرهنی داشت
شمارهٔ ۲۵۳ — می به بزم ما امشب، از رمیده هوشان است
شمارهٔ ۲۵۰ — اسرار تو با زاهد و ملّا نتوان گفت
شمارهٔ ۲۴۶ — کی دیده تنها چو دل آغشته به خون است؟
شمارهٔ ۲۴۷ — بتی دارم که دل دیوانهٔ اوست
شمارهٔ ۲۴۹ — گل داغ است که صحرای دلم خرّم ازوست
شمارهٔ ۲۴۸ — گنجی ست راز عشق، که دل ها خراب اوست
شمارهٔ ۲۵۱ — تا شمع من ز دیدهٔ شب زنده دار رفت
شمارهٔ ۲۵۲ — در شب شیب، گرانتر شده خوابی که مراست
شمارهٔ ۲۵۸ — عشق است به دل شور بیابان قیامت
شمارهٔ ۲۵۴ — دل در هوس نرگس مستانه اسیر است
شمارهٔ ۲۶۱ — رسوا شدهٔ عشق تو را چاره نکو نیست
شمارهٔ ۲۵۷ — الهی به قربان سرگشتگانت
شمارهٔ ۲۵۵ — تا شمع دل، افروخته بزم حضور است
شمارهٔ ۲۵۹ — هر زخم که از ناوک آن تازه نهال است
شمارهٔ ۲۵۶ — برهمن مذهبان زنار بندانند از مویت
شمارهٔ ۲۶۰ — آزادی ما از غم کونین کران داشت
شمارهٔ ۲۶۵ — برآ از خویش زاهد، وقت شبگیر خرابات است
شمارهٔ ۲۶۶ — بار ستم یار، گران است و گران نیست
شمارهٔ ۲۶۴ — بی کس تر ازین عاشق دل خسته کسی نیست
شمارهٔ ۲۶۸ — به گل ترانهٔ مرغان بی نوا عبث است
شمارهٔ ۲۶۷ — عشق اگر یار شود، سود و زیان این همه نیست
شمارهٔ ۲۶۲ — گل بی تو مرا به دیده خار است
شمارهٔ ۲۶۹ — داغی که ز شورابهٔ اشکم نمکین است
شمارهٔ ۲۶۳ — فرسوده ز نعمت شده دندان به دهانت
شمارهٔ ۲۷۶ — تن سختی کشم نزار دل است
شمارهٔ ۲۷۳ — خوش آنکه، دلم در شکن زلف تو جا داشت
شمارهٔ ۲۷۲ — کار دل و خراش، به هم عشق واگذاشت
شمارهٔ ۲۷۱ — غبار کلفت ایام، آشنا نگذاشت
شمارهٔ ۲۷۴ — نسرین به چمن برندمد گر بدن این است
شمارهٔ ۲۷۷ — خورشید به حسن یار من نیست
شمارهٔ ۲۷۵ — تو را نمودم و گفتم به دل، که یار این است
شمارهٔ ۲۷۰ — تا نقش خط آن آینه رخسار کشیده ست
شمارهٔ ۲۸۴ — ای نگاه تو پی غارت دلها گستاخ
شمارهٔ ۲۷۸ — هر چه بستیم و گشودیم عبث
شمارهٔ ۲۸۰ — ای در نظر ناز تو، سلطان و گدا هیچ
شمارهٔ ۲۸۱ — نبود خطری در ره بی پا و سران هیچ
شمارهٔ ۲۸۲ — ماییم و همین آرزوی یار و دگر هیچ
شمارهٔ ۲۸۳ — صور قیامت دمید، نالهء مرغان صبح
شمارهٔ ۲۸۵ — آسان نه به پیمانهٔ سرشار شود سرخ
شمارهٔ ۲۷۹ — با رنگ لعلی تو، به صهبا چه احتیاج؟
شمارهٔ ۲۸۹ — چون نخل تو از ناز گرانبار برآید
شمارهٔ ۲۸۶ — بهل آهنگ سلطانی درین کاخ
شمارهٔ ۲۸۸ — اشکم از دیده به دنبال کسی می‌آید
شمارهٔ ۲۹۱ — به آیینی که ترسازاده از بتخانه می‌آید
شمارهٔ ۲۹۳ — صبا را گرد سر گردم، که از کوی تو می‌آید
شمارهٔ ۲۹۲ — طرب ای دل که یار می آید
شمارهٔ ۲۹۰ — دمی که حرف وداعت به گوش می‌آید
شمارهٔ ۲۸۷ — زان شمع گلعذاران، هرجا سخن برآید
شمارهٔ ۲۹۹ — یک ره به سر تربتم از ناز نیامد
شمارهٔ ۳۰۰ — شبی ز هجر تو ما را به سر نمی‌آید
شمارهٔ ۳۰۱ — عشق سرکش، به فغان، زین دل ناشاد آمد
شمارهٔ ۲۹۴ — سیه‌چشمی دلم را از پی تسخیر می‌آید
شمارهٔ ۲۹۵ — از مزرع آمال چه امّید برآید
شمارهٔ ۲۹۶ — به خاطر چون خیال لعل آن رنگین عتاب آید
شمارهٔ ۲۹۸ — شب زلف تو در خیالم آمد
شمارهٔ ۲۹۷ — سحر ز هاتف میخانه ام سروش آمد
شمارهٔ ۳۰۴ — از ناز نقش پایت، بر خاک مشکل آید
شمارهٔ ۳۰۸ — نالم به اثر گر غم او یار نباشد
شمارهٔ ۳۰۹ — خوش آنکه دلم آینه سیمای تو باشد
شمارهٔ ۳۰۵ — غرور ناز با کوه تحمّل برنمی‌آید
شمارهٔ ۳۰۳ — نقاب از چهره بگشا تا ز غربت جان برون آید
شمارهٔ ۳۰۶ — تاکی ز جوی هر مژه ام اشک و خون رود
شمارهٔ ۳۰۲ — کند بر تخت عزت جا، چو از تن جان برون آید
شمارهٔ ۳۰۷ — ای وای بر اسیری، کز یاد رفته باشد
شمارهٔ ۳۱۱ — ز خاموشی دلم را پاس الفت مدعا باشد
شمارهٔ ۳۱۳ — گر رخ به ما نمایی، ای خوش لقا چه باشد؟
شمارهٔ ۳۱۰ — دل هر قطره‌ای دریای اسرار تو می‌باشد
شمارهٔ ۳۱۵ — از غم، دل حیران چه خبر داشته باشد؟
شمارهٔ ۳۱۷ — دل آزاده، باخدا باشد
شمارهٔ ۳۱۶ — جانان ز من آیا خبری داشته باشد؟
شمارهٔ ۳۱۴ — خوش آن عاشق که شیدای تو باشد
شمارهٔ ۳۱۲ — مرا آزادگی شیرازهٔ آمال می باشد
شمارهٔ ۳۱۸ — خورشید، درین کلبه شب افروز نباشد
شمارهٔ ۳۱۹ — ضمیر جمع روشن، بی صفا هرگز نمی باشد
شمارهٔ ۳۲۱ — فروزان چهره چون شمع آمدی، دلها تسلّی شد
شمارهٔ ۳۲۲ — ای سیل مرگ، بی تو دل تشنه آب شد
شمارهٔ ۳۲۰ — نشان وحشی من در دل بی کینه پیدا شد
شمارهٔ ۳۲۴ — از سبزه سبز، پشت لب جویبار شد
شمارهٔ ۳۲۳ — سر رشته صبری که ز دل رفت و نهان شد
شمارهٔ ۳۲۵ — درکارگاه غیب چو طرح لباس شد
شمارهٔ ۳۳۰ — خجل در برم، عقل نادان نشیند
شمارهٔ ۳۳۱ — بفشه چون ز بناگوش یار برخیزد
شمارهٔ ۳۲۸ — فقرم کجا ز جلوهٔ دنیا زبون شود؟
شمارهٔ ۳۲۹ — جگر تشنه ام از لعل تو سیراب شود
شمارهٔ ۳۳۳ — خوشا شمعی که سر تا پا بسوزد
شمارهٔ ۳۳۲ — فروزان کن ز رخ، کاشانهای چند
شمارهٔ ۳۲۶ — افزود خواب غفلت جاهل چو پیر شد
شمارهٔ ۳۲۷ — پری گر وا کنم، پروانهٔ شمع تو خواهم شد
شمارهٔ ۳۴۱ — دمی که از رخ ساقی خوی حجاب چکد
شمارهٔ ۳۳۵ — روی تو به خورشید فلک نور فروشد
شمارهٔ ۳۴۰ — در صیدگاه ناز تو بسمل به خون تپد
شمارهٔ ۳۳۹ — با تیغ‌بازی مژه‌ات جان که می‌برد؟
شمارهٔ ۳۳۶ — در دیدهٔ من غیر رخ یار نگنجد
شمارهٔ ۳۳۸ — قاصدی کو که پیامی برِ دل‌دار برد؟
شمارهٔ ۳۳۴ — نگاه گرم، چو رخسار آتشین تو بوسد
شمارهٔ ۳۳۷ — نخست از عاشقان بی جرمی آن نامهربان رنجد
شمارهٔ ۳۴۴ — مبادا رو کسی زان قبلهٔ ابرو بگرداند
شمارهٔ ۳۴۵ — درکشوری که مهر و وفا می فروختند
شمارهٔ ۳۴۷ — کوته نظران زلف سیه کار ندانند
شمارهٔ ۳۴۶ — شلایین نرگسش مست شراب آلوده را ماند
شمارهٔ ۳۴۲ — بوی زلفی به گریبان صبا ریخته اند
شمارهٔ ۳۴۳ — چو سنبل تو به طرف سمن فرو ریزد
شمارهٔ ۳۴۹ — حریف عیش جهان بی دماغ می ماند
شمارهٔ ۳۴۸ — خوبان به ره مهر و وفا پا نگذارند
شمارهٔ ۳۵۲ — دلم که شاهد امّید، در کنار ندید
شمارهٔ ۳۵۰ — رخ تو رونق صبح بهار می شکند
شمارهٔ ۳۵۱ — شوریده دلی دارم، دیوانه چنین باید
شمارهٔ ۳۵۳ — اهل نظر، از آن در یکتا چه دیده اند
شمارهٔ ۳۵۴ — از دلم برخاست دودی، آسمان آمد پدید
شمارهٔ ۳۵۶ — در دل غم آن لاله عذار است ببینید
شمارهٔ ۳۵۵ — جایی که از سپند نگردد فغان بلند
شمارهٔ ۳۵۷ — بهار شد که چمن جام ارغوان گیرد
شمارهٔ ۳۶۵ — صباحت کو که گل را بر سرم شور جنون سازد؟
شمارهٔ ۳۶۲ — از پرده چو خواهد، گل رخسار برآرد
شمارهٔ ۳۶۱ — بی پا و سر ز قدر و شرف کام می برد
شمارهٔ ۳۵۸ — از ما فلک دون چه به یغما بستاند؟
شمارهٔ ۳۶۴ — اگر نسیم نباشد که زلف بگشاید؟
شمارهٔ ۳۵۹ — خواهم به دل آن نرگس مستانه در افتد
شمارهٔ ۳۶۳ — کشم چو آه، دل ناتوان بیاساید
شمارهٔ ۳۶۰ — زهر غم هجر تو به جان کارگر افتاد
شمارهٔ ۳۶۷ — گریبان چاکم و جانان مرا دیوانه پندارد
شمارهٔ ۳۶۶ — در این دو هفته که با گل مدار می‌گذرد
شمارهٔ ۳۷۰ — ترسم از چشم خوشت غافل نگاهی سر زند
شمارهٔ ۳۷۳ — گر به شوخی شرری در پر پروانه زدند
شمارهٔ ۳۶۹ — لب تشنهٔ تیغیم، ز کوثر چه گشاید؟
شمارهٔ ۳۷۱ — ساغر نزنم تا بتوان خون جگر زد
شمارهٔ ۳۶۸ — هوای عشق برونم ز ننگ و نام کشید
شمارهٔ ۳۷۲ — به خاموشی صفیر آشنایی می توانم زد
شمارهٔ ۳۷۹ — با چرخ سفله، همّت ما در نبرد بود
شمارهٔ ۳۸۰ — محرومی وصال تو دل را نوید بود
شمارهٔ ۳۷۴ — تهمت برق تجلی ست که بر طور زدند
شمارهٔ ۳۸۱ — یاد آن زمان که بادهٔ عشرت به کام بود
شمارهٔ ۳۷۷ — شب که در خلوت اندیشه تمنّای تو بود
شمارهٔ ۳۷۵ — بیخودان بانگ اناالحق که درین دار زدند
شمارهٔ ۳۷۶ — یاد وصلی که دل از هجر خبردار نبود
شمارهٔ ۳۷۸ — بزم وصل است و غم هجر همان است که بود
شمارهٔ ۳۸۷ — ز حشر مستی ما را چه باک خواهد بود؟
شمارهٔ ۳۸۲ — طاق میخانهٔ مستان خم ابروی تو بود
شمارهٔ ۳۸۵ — در دیده مرا بی تو پریشان نظری بود
شمارهٔ ۳۸۴ — امشب که دل در آتش آن گلعذار بود
شمارهٔ ۳۸۳ — همّت ما مدد پیر و جوان خواهد بود
شمارهٔ ۳۸۶ — امشب که از فروغ رخش، لاله داغ بود
شمارهٔ ۳۸۸ — حاشا که دل به درد تو دادن نهان بود
شمارهٔ ۳۸۹ — به قامت شاخ گل را از دمیدن باز می دارد
شمارهٔ ۳۹۰ — خوش آنکه ساقی مجلس نقاب بردارد
شمارهٔ ۳۹۴ — به غیر از بزم خاموشی که آوازی نمی دارد
شمارهٔ ۳۹۷ — طرب یعقوب من در گوشهٔ بیت الحزن دارد
شمارهٔ ۳۹۶ — دل بیگانه مشرب با نگاه آشنا دارد
شمارهٔ ۳۹۳ — گلستان محبّت سرو آزادی نمی دارد
شمارهٔ ۳۹۱ — آن یار بی حقیقت، پاس وفا ندارد
شمارهٔ ۳۹۲ — به غیر از گریه عاشق در جهان کاری نمی دارد
شمارهٔ ۳۹۵ — دلِ شاد، رند می آشام دارد
شمارهٔ ۳۹۹ — دل در خم زلف او سودای دگر دارد
شمارهٔ ۴۰۱ — مرغ اسیری که زخم خار ندارد
شمارهٔ ۴۰۳ — دل بی جهت شکایتی از روزگار کرد
شمارهٔ ۴۰۵ — در دل سخت تو هر چند که جا نتوان کرد
شمارهٔ ۴۰۴ — من شعله ام، به پیرهنم هر که خار کرد
شمارهٔ ۴۰۰ — حریفان هر که را دیدیم در دل کلفتی دارد
شمارهٔ ۳۹۸ — نیم ز افسردگی عاشق ولی دل یاد او دارد
شمارهٔ ۴۰۲ — نکهت زلف تو را شمال ندارد
شمارهٔ ۴۱۰ — از وصل، دل بی سر و پا را که خبر کرد؟
شمارهٔ ۴۱۲ — کف چون تهی‌ست جوهر انسان چه می‌کند؟
شمارهٔ ۴۱۱ — بار غم عشق تو مرا پشت دوتا کرد
شمارهٔ ۴۱۳ — سر زلفی به عالم دام کردند
شمارهٔ ۴۰۷ — بلبل به گلستان سخن از روی تو می کرد
شمارهٔ ۴۰۸ — چند پرسی نگهش با دل افگار چه کرد
شمارهٔ ۴۰۹ — دلم از زمزمه عشق پریشان می‌کرد
شمارهٔ ۴۰۶ — طرّهٔ ناز را دو تا کرد که کرد؟ یار کرد
شمارهٔ ۴۱۵ — آنها که خاکِ راهِ تو را توتیا کنند
شمارهٔ ۴۱۶ — لبت به پیرهن تنگ غنچه خار کند
شمارهٔ ۴۱۷ — میگساران چو هوای گل و شمشاد کنید
شمارهٔ ۴۱۹ — لب لعلت به پیامی دل ما شاد نکرد
شمارهٔ ۴۱۸ — شامی که مست صبح امیدش نمی کنند
شمارهٔ ۴۲۰ — شیرین لبان چو بزم می لاله گون کنند
شمارهٔ ۴۲۱ — ساقی بگو چکیدهٔ دل در سبو کنند
شمارهٔ ۴۱۴ — اشکم نمک به دامن ناسور می کند
شمارهٔ ۴۲۵ — خفته بودم به سرم دولت بیدار رسید
شمارهٔ ۴۲۶ — کار رسوایی ما حیف به پایان نرسید
شمارهٔ ۴۲۳ — نبود عجب که دیده به دیدار می‌رسد
شمارهٔ ۴۲۴ — به کف شاخ ز گل جام رسید
شمارهٔ ۴۲۹ — عذر این بنده پذیرای دل و هوشش باد
شمارهٔ ۴۲۸ — پای بستند و ره سعی نشانم دادند
شمارهٔ ۴۲۲ — کاش خضری به من بادیه پیما برسد
شمارهٔ ۴۲۷ — بود آیا که ره مهر و وفا بگشایند؟
شمارهٔ ۴۳۵ — خدا در ماتم آسودگی شادم نگه دارد
شمارهٔ ۴۳۰ — بیان روشنی چون شمع دارم خصم جان خود
شمارهٔ ۴۳۱ — شور سودای تو در کودکی، استادم بود
شمارهٔ ۴۳۳ — تن دیده اند از من و جانم ندیده اند
شمارهٔ ۴۳۲ — من کشتهٔ زخمی که اجل را خجل آرد
شمارهٔ ۴۳۶ — دل در شکن زلفت، صبح طربی دارد
شمارهٔ ۴۳۴ — نگه، رنگین‌تر از گل می‌کند رویی که او دارد
شمارهٔ ۴۳۷ — سرگرم فنا فکر دگر هیچ ندارد
شمارهٔ ۴۴۳ — غم توگونه ی گلنار را کهربا سازد
شمارهٔ ۴۴۴ — به خون هر چند دستی غمرهٔ بیدادگر دارد
شمارهٔ ۴۳۸ — چشمت چرا حریف شرابم نمی کند؟
شمارهٔ ۴۴۲ — به عهد بی وفایان، آشتی رنجیدنی دارد
شمارهٔ ۴۳۹ — صباح وصل به بختم اثر چه خواهدکرد؟
شمارهٔ ۴۴۵ — عذار ساده اش خط غباری در نظر دارد
شمارهٔ ۴۴۰ — مطرب ره مستی زد هشیار نباید شد
شمارهٔ ۴۴۱ — از عشق، تن سوخته جانان گله دارد
شمارهٔ ۴۴۸ — نه تاب دوری و نه طاقت دیدار می باشد
شمارهٔ ۴۴۹ — ز چابک دستی دل، در کفم خارا زبون افتد
شمارهٔ ۴۵۲ — زلف بی باک تو تا سلسله جنبانم بود
شمارهٔ ۴۴۶ — دهد ساقی اگر ساغر چنین، مخمور نگذارد
شمارهٔ ۴۴۷ — کجا پاس حجاب از زاهد بی‌پیر می‌آید؟
شمارهٔ ۴۵۰ — ساقی به حریفان خط جامی نفرستاد
شمارهٔ ۴۵۳ — با خاطر افسرده دلان چند توان بود؟
شمارهٔ ۴۵۱ — دیشب که چشم مست تو خاطر نواز بود
شمارهٔ ۴۶۰ — شبی که سروِ تو شمع مزار من گردد
شمارهٔ ۴۵۶ — بزمی که مست ناز مرا جلوه گاه بود
شمارهٔ ۴۵۸ — دور عذار تو، خط وجود ندارد
شمارهٔ ۴۵۵ — یاد روزی که تو را میل به اغیار نبود
شمارهٔ ۴۵۹ — خیالش گر چنین در خاطرم جاگیر می‌گردد
شمارهٔ ۴۵۷ — مرا مجال سخن، بادهٔ زلال دهد
شمارهٔ ۴۵۴ — خالی دمی ز درد تو این ناتوان نبود
شمارهٔ ۴۶۱ — آماده است تا مژهٔ ما به هم خورد
شمارهٔ ۴۶۲ — تا کی توان ز عمر، فریب سراب خورد؟
شمارهٔ ۴۶۴ — جلوه اش دامن نازی به دل ریش کشید
شمارهٔ ۴۶۹ — عشق آمد و از سینهٔ من دود برآورد
شمارهٔ ۴۶۶ — تا سرو را هوای قدت سرفراز کرد
شمارهٔ ۴۶۳ — هرکس به خاک میکده مست و خراب مُرد
شمارهٔ ۴۶۸ — عشق تو که صد برهمن از کیش برآورد
شمارهٔ ۴۶۷ — ز آهم بیستون چرخ، آتش تاب می‌گردد
شمارهٔ ۴۶۵ — چه شد یا رب که ابر نوبهاران برنمی خیزد؟
شمارهٔ ۴۷۶ — تابی به سر زلف زد و طرّه به خم داد
شمارهٔ ۴۷۷ — خوشا روزی که تیرت، پی به جان مستمند آرد
شمارهٔ ۴۷۵ — بهار اسباب شورم را به سامان کرده می آید
شمارهٔ ۴۷۱ — ز فیض روی تو خط کامیاب می باشد
شمارهٔ ۴۷۰ — از حرف سست توبه، لب را گزید باید
شمارهٔ ۴۷۴ — گر دل سر شکایت دیرینه واکند
شمارهٔ ۴۷۳ — اهل قلم فراغت دنیا نمی‌کنند
شمارهٔ ۴۷۲ — ساقی چه شد که آتش موسی ز می کند؟
شمارهٔ ۴۸۴ — من از دل و دین باختگانم چه توان کرد؟
شمارهٔ ۴۸۵ — ننگ در عشق و جنون نام مرا عالی کرد
شمارهٔ ۴۸۰ — پیکان تو مشکل که به دل یار توان کرد
شمارهٔ ۴۷۸ — بر سر تربتم آن نوگل خندان آرید
شمارهٔ ۴۷۹ — اگر دست مرا ساقی به یک رطل گران گیرد
شمارهٔ ۴۸۲ — کی صرفه ز ما خصم سبک سر به دغا برد؟
شمارهٔ ۴۸۱ — کی از ما چشم صورت بین مردم حال می بیند؟
شمارهٔ ۴۸۳ — نبود عجب که از دل ما شور شد بلند
شمارهٔ ۴۸۸ — سبزه دور از تو، مغیلان به نظر می آید
شمارهٔ ۴۸۶ — باد صبا فسانهٔ زلف تو ساز کرد
شمارهٔ ۴۹۳ — بانگی به حریفان فرو رفته صبا زد
شمارهٔ ۴۸۷ — آب و رنگی به چمن فیض گلستان تو داد
شمارهٔ ۴۹۲ — پیمانه، گرد کلفت صد ساله می برد
شمارهٔ ۴۹۱ — نسیم حالت آور، پای کوبان، تردماغ آمد
شمارهٔ ۴۹۰ — خوشا دمی که مرا دیده از غبار برآید
شمارهٔ ۴۸۹ — خرامد یار من مستانه هر راهی دچار آید
شمارهٔ ۴۹۵ — به سنگ حادثه خونم چو پایمال شود
شمارهٔ ۴۹۴ — کدامین آتشین رخسار گرم خودنمایی شد؟
شمارهٔ ۴۹۶ — ز نخجیر دلیرم غمزهٔ صیاد می لرزد
شمارهٔ ۵۰۰ — شراب اشک تلخم، چاشنی از نقل تر گیرد
شمارهٔ ۴۹۸ — زاهد از حلقهٔ ما چون دگران برخیزد
شمارهٔ ۵۰۱ — معشوق اگر میل وفا داشته باشد
شمارهٔ ۴۹۹ — بهار جلوه چون ره برگلستان تو اندازد
شمارهٔ ۴۹۷ — نه هرکه طبل و علم ساخت سروری داند
شمارهٔ ۵۰۴ — مباحث نظری مرد داد می خواهد
شمارهٔ ۵۰۷ — موج حیات از آن گل رخساره نگسلد
شمارهٔ ۵۰۳ — از آن بر گرد دنیا چشم عشرت کیش می گردد
شمارهٔ ۵۰۶ — زد آتش در دلم چون شمع، دیدار این چنین باید
شمارهٔ ۵۰۸ — در خاره، خدنگ نگهت کار نماید
شمارهٔ ۵۰۹ — رهرو وادی عشق، آبله پا می باید
شمارهٔ ۵۰۲ — سحاب خامه من جز در خوشاب ندارد
شمارهٔ ۵۰۵ — دارم از عشق و جنون سلسله جنبانی چند
شمارهٔ ۵۱۰ — عیش ار به دل آبله ناکم گذرانند
شمارهٔ ۵۱۵ — خوش آنکه یار، کله گوشهٔ وفا شکند
شمارهٔ ۵۱۷ — ز مرد کار، دل روزگار می لرزد
شمارهٔ ۵۱۶ — چون شمع ز خود گرم شتابم به دمی چند
شمارهٔ ۵۱۲ — من چشمم و عالم همه خار است ببینید
شمارهٔ ۵۱۴ — سبک از جا رود، هرکس که با ما یار می‌گردد
شمارهٔ ۵۱۱ — مردان نظر از نرگس فتّان تو یابند
شمارهٔ ۵۱۳ — خمارین نرگسش، می در رگ خمّار نگذارد
شمارهٔ ۵۲۰ — فسانهٔ شب غم را چراغ می فهمد
شمارهٔ ۵۲۴ — سپهر سفله پرور در شکستم راحتی یابد
شمارهٔ ۵۲۳ — نشد شبی که می خونم از سبو نچکد
شمارهٔ ۵۲۲ — از کارگاه نسبت، هرکس لباس پوشد
شمارهٔ ۵۲۵ — بدآموز وفا کی قدر ناز یار می داند؟
شمارهٔ ۵۱۹ — تبسم شرمگین ز آن غنچهٔ خودکام می بارد
شمارهٔ ۵۱۸ — ازین دهشت که هجرانی مبادا در کمین باشد
شمارهٔ ۵۲۱ — خورشید بندهٔ توست، اقرار می نماید
شمارهٔ ۵۳۲ — برکف، دل سی پارهٔ عشّاق نگهدار
شمارهٔ ۵۳۰ — اثر چون نیست در فریاد ما، پاس نفس بهتر
شمارهٔ ۵۲۸ — خمش زخوی تو عاشق بود زبانش و لرزد
شمارهٔ ۵۲۹ — از یاد شکّرخنده‌اش، تلخی هجران شد لذیذ
شمارهٔ ۵۳۳ — کام طمع ز لذت دنیا نگاه دار
شمارهٔ ۵۳۱ — در حضرت شاهان، دل گمراه نگهدار
شمارهٔ ۵۲۶ — دستان زن عشرتکده، فریاد نداند
شمارهٔ ۵۲۷ — به سینه چون مژهٔ او سنان بجنباند
شمارهٔ ۵۳۴ — ای دل، به ناله از جگر خاره خون برآر
شمارهٔ ۵۴۰ — من خراباتیم ای شوخ، مرا یار مگیر
شمارهٔ ۵۳۸ — سبز شد خط لبّ یار، بهار است بهار
شمارهٔ ۵۴۱ — می کند دل در خم زلف تو زاری بیشتر
شمارهٔ ۵۳۵ — ای صبا نکته ای از لعل شکربار بیار
شمارهٔ ۵۳۹ — هر سو به جلوه بردی، صبر و قرار دیگر
شمارهٔ ۵۳۷ — بی تو در پیرهن نامیه، خار است بهار
شمارهٔ ۵۳۶ — ای دل همه لافی سخن حوصله بگذار
شمارهٔ ۵۴۸ — صبح از اثر چغانه برخیز
شمارهٔ ۵۴۲ — ساقی به لبم بادهٔ پالیده فروبار
شمارهٔ ۵۴۵ — مزد تردستی فرهاد رسید آخر کار
شمارهٔ ۵۴۷ — سحر ز بستر نسرین سبک عنان برخیز
شمارهٔ ۵۴۶ — عشق آشنا شد شمع من، طبع هوا خواهش نگر
شمارهٔ ۵۴۳ — از کمال خویش نالم نی ز جور روزگار
شمارهٔ ۵۴۴ — داریم به کف زلفی، محشر به کمین اندر
شمارهٔ ۵۴۹ — یا از سر روزگار برخیز
شمارهٔ ۵۵۰ — حیرت زده را تاب رخ یار میاموز
شمارهٔ ۵۵۴ — به عجز من بنگر وز غرور یارمپرس
شمارهٔ ۵۵۶ — دلها ز جلوه خون شد و یاری ندید کس
شمارهٔ ۵۵۱ — ای عشق، خون دیده مرا در ایاغ ریز
شمارهٔ ۵۵۲ — با یار نیست دوری ما راکمی هنوز
شمارهٔ ۵۵۷ — بی مطرب و می چشم تری را چه کند کس؟
شمارهٔ ۵۵۵ — جز خون به بزم ما می نابی ندید کس
شمارهٔ ۵۵۳ — ز ترکتازی آن نازنین سوار هنوز
شمارهٔ ۵۶۲ — ای ساقی صبوح نجات از خمار بخش
شمارهٔ ۵۶۳ — گر نشد جان و دلم از رخ زیبای تو خوش
شمارهٔ ۵۶۰ — ای طرّه برافشانده، خدا را ز گدا پرس
شمارهٔ ۵۶۵ — برقع طرف نگردد، با آتشین عذارش
شمارهٔ ۵۵۸ — جلوهٔ ناز تو ای سرو روان ما را بس
شمارهٔ ۵۶۱ — تلخ از لبت، ای خسرو خوبان به گدا بس
شمارهٔ ۵۶۴ — دارم ز ریزش مژه، جیب و کنار خوش
شمارهٔ ۵۵۹ — شب سودازدگان زلف پریشان تو بس
شمارهٔ ۵۷۰ — شادیم که شد جهان فراموش
شمارهٔ ۵۶۸ — باید از نالهءجانکاه عصا دارد پیش
شمارهٔ ۵۶۹ — بی نشانی همه شان است به عنقا مفروش
شمارهٔ ۵۷۲ — آمد شبی به خوابم، آن ماه پرنیان پوش
شمارهٔ ۵۷۱ — چو شمع، انجمن افروز کفر و ایمان باش
شمارهٔ ۵۶۶ — پشتم چو تیغ خم شد، از بار جوهر خویش
شمارهٔ ۵۷۳ — آیا همای تیر تو جوید نشان خویش؟
شمارهٔ ۵۶۷ — دارم ز داغ دل چمنی در کنار خویش
شمارهٔ ۵۸۱ — هرگل که پر از لخت جگر نیست کنارش
شمارهٔ ۵۷۷ — فکندم دل به کوثر از زلال لعل نوشینش
شمارهٔ ۵۷۶ — یک دم به مزد دیده شب زنده دار خویش
شمارهٔ ۵۷۸ — بود یارم غم دیرینهء خویش
شمارهٔ ۵۷۹ — قیامت شد به پا از جلوه نوخیز شمشادش
شمارهٔ ۵۸۰ — چو موج می جدا از باده نتوان کرد پیوستش
شمارهٔ ۵۷۵ — بستم کمر چو عنقا در بی نشانی خویش
شمارهٔ ۵۷۴ — کرده ام خاک در میکده را بستر خویش
شمارهٔ ۵۸۵ — سپندآسا در آتشخانه می‌رقص
شمارهٔ ۵۸۹ — نی می سرود با دل پرشور در سماع
شمارهٔ ۵۸۸ — عشاق را ز سیر گل و ارغوان چه حظ؟
شمارهٔ ۵۸۴ — از چشم خویش باشد، باغ و بهار درویش
شمارهٔ ۵۸۳ — سالک، ز سراغ ره مقصود خمش باش
شمارهٔ ۵۸۷ — ای تاب سنبلت زده بر مشک ناب خط
شمارهٔ ۵۸۶ — هجران رسیده، کی برد از روزگار، فیض
شمارهٔ ۵۸۲ — گر تیر جفایی رسد از دوست، نشان باش
شمارهٔ ۵۹۷ — همه فیض است می پرستی عشق
شمارهٔ ۵۹۶ — ای سر و سرور مغان، خیز و بیار چنگ و دف
شمارهٔ ۵۹۰ — رخ برفروختی، زدی آتش به جان شمع
شمارهٔ ۵۹۳ — چون لاله شد از باغ رخت قسمت من داغ
شمارهٔ ۵۹۱ — ای نثار ره تیغ تو سرافشانی شمع
شمارهٔ ۵۹۲ — کرده عشق شعله خوب ریشه در جانم چو شمع
شمارهٔ ۵۹۴ — دایم به تلخ کامی یاران خورم دریغ
شمارهٔ ۵۹۵ — زندگی در جمع سامان رفت، حیف
شمارهٔ ۶۰۴ — جاری چو به یاد رخ جانان شودم اشک
شمارهٔ ۶۰۵ — هندوستان غربت بادا به ما مبارک
شمارهٔ ۶۰۲ — چون وصل در نگنجد، هجران کجاست لایق؟
شمارهٔ ۶۰۳ — تا شد سر غم گرم به طوفان من از اشک
شمارهٔ ۵۹۸ — ای نمک حسن تو، شور نمکدان عشق
شمارهٔ ۶۰۱ — یک مشت سفله مانده بجا از کرام خلق
شمارهٔ ۶۰۰ — زلف پریشان نهد، سلسله بر پای عشق
شمارهٔ ۵۹۹ — نگردد غرق طوفان کشتی بی لنگر عاشق
شمارهٔ ۶۱۲ — زهی ز صبح بناگوشت آفتاب خجل
شمارهٔ ۶۰۹ — خطّ تو، لوح صفحه طراز کتاب گل
شمارهٔ ۶۰۸ — رنگین سخنی چون کند از خامهٔ ما گل
شمارهٔ ۶۱۳ — ای از رخت مشاطه را، صد چشم حیران در بغل
شمارهٔ ۶۰۷ — چو بر سر زند شاخ، مستانه گل
شمارهٔ ۶۱۱ — عشق اگر یار شود از اثر زاری دل
شمارهٔ ۶۱۰ — جهان ساده پر کار است از نقش و نگار دل
شمارهٔ ۶۰۶ — بر سر زدیم لالهٔ داغی به جای گل
شمارهٔ ۶۱۶ — هرگه به یادش از جگر افغان برآورم
شمارهٔ ۶۱۸ — با یاد نرگست، چو می ناب می‌زدم
شمارهٔ ۶۲۰ — از دیده ی دل پرده ی پندارگرفتیم
شمارهٔ ۶۱۷ — چون طوطی اگر نام به گفتار بر آرم
شمارهٔ ۶۲۱ — راه از همه سو بر خبر خویش گرفتیم
شمارهٔ ۶۱۹ — چون شاخ گل از باد سحر، بار فشاندم
شمارهٔ ۶۱۵ — حاجت اگر بری، در دولتسراست دل
شمارهٔ ۶۱۴ — شدم ز توبهٔ بی صرفه در بهار خجل
شمارهٔ ۶۲۳ — عشاق تو را قافله سالار نگردیم
شمارهٔ ۶۲۴ — به یک ایمای ابرو زندهٔ جاوید گردیدم
شمارهٔ ۶۲۵ — دل تنگ از ستمت رشک گلستان کردم
شمارهٔ ۶۲۶ — عشق تو ملک خسروی، داغ تو چتر شاهیم
شمارهٔ ۶۲۹ — به صد جان غمزه ات مفت خریدار است می دانم
شمارهٔ ۶۲۸ — به وصل از خوی او نظاره دیدار نتوانم
شمارهٔ ۶۲۲ — غافل دمی از جذبهٔ صیّاد نگردیم
شمارهٔ ۶۲۷ — برخیز سوی عالم بالا برون رویم
شمارهٔ ۶۳۲ — ز خود دور آن دلارا را نمی دانم نمی دانم
شمارهٔ ۶۳۴ — ای دوست به هر منزل، همخانه تو را یابم
شمارهٔ ۶۳۳ — غم دنیا ندارم، در پی عقبا نمی مانم
شمارهٔ ۶۳۵ — موسی صفت به داغ ظهور تو سوختیم
شمارهٔ ۶۳۷ — شیر و شکر ز تلخی ایّام می کشم
شمارهٔ ۶۳۱ — نگاهش با اسیران بر سر ناز است می‌دانم
شمارهٔ ۶۳۶ — پیش از ظهور جلوهٔ جانانه سوختیم
شمارهٔ ۶۳۰ — سپاه فتنه با آن چشم جلاد است می دانم
شمارهٔ ۶۴۴ — به پای خم اگر یکبار طالع بار می دادم
شمارهٔ ۶۳۸ — بود تا چند در دل حسرت آن خوش بر و دوشم
شمارهٔ ۶۳۹ — سر تا قدم از خون جگر، غیرت باغم
شمارهٔ ۶۴۰ — ترسم که پریشان شود از ناله غبارم
شمارهٔ ۶۴۵ — چون مهرهٔ ششدر، شده رفتار ز یادم
شمارهٔ ۶۴۳ — برق آهی ز جگر در شب تاری نزدیم
شمارهٔ ۶۴۲ — طعنه هرگز به دل آزاری خاری نزدم
شمارهٔ ۶۴۱ — معنی کناره گیرد اگر از میان روم
شمارهٔ ۶۵۲ — خرابی برنتابد محنت آبادی که من دارم
شمارهٔ ۶۵۳ — جز ذکر تو ساقی، دگر اوراد ندارم
شمارهٔ ۶۵۱ — از خاک آستانت تا دیده دور دارم
شمارهٔ ۶۴۷ — پریشان خاطرم از همنشینان عزلتی دارم
شمارهٔ ۶۴۹ — گرچه در سینه صد آتشکده آتش دارم
شمارهٔ ۶۴۶ — خراباتی‌نژادم دلق شیادانه‌ای دارم
شمارهٔ ۶۵۰ — ز بس راز تو را پنهان ازین نامحرمان دارم
شمارهٔ ۶۴۸ — نیم صورت پرست، اینجا تماشای دگر دارم
شمارهٔ ۶۶۰ — برخیز که دامان سحرگاه بگیریم
شمارهٔ ۶۵۷ — کام اگر حاصل از آن لعل می آشام کنیم
شمارهٔ ۶۶۱ — دل را به نهانخانهٔ دیدار فرستیم
شمارهٔ ۶۵۸ — برخیز راه میکده ی عشق سرکنیم
شمارهٔ ۶۵۶ — اگر من بیستون عشق را تعمیر می کردم
شمارهٔ ۶۵۴ — من صبر ز مژگان سیه تاب ندارم
شمارهٔ ۶۵۹ — خوش آنکه خرقهٔ ناموس و ننگ پاره کنم
شمارهٔ ۶۵۵ — به ره سربسته مکتوبی از آن مهرآشنا دارم
شمارهٔ ۶۶۶ — به این بی‌طاقتی یارب به دنبال که می‌گریم؟
شمارهٔ ۶۶۳ — رفتیم و به آن قامت رعنا نرسیدیم
شمارهٔ ۶۶۵ — در هجر تو تا چند من زار بگریم
شمارهٔ ۶۶۴ — چو صنعان مشق سودا می رسانم
شمارهٔ ۶۶۷ — نخواهد از شکنج دام هرگز کرد آزادم
شمارهٔ ۶۶۹ — دو جهان است درکنار خودم
شمارهٔ ۶۶۲ — طرفی که من ز پهلوی دلدار بسته ام
شمارهٔ ۶۶۸ — کی راست به میزان وجود و عدم آیم؟
شمارهٔ ۶۷۶ — ز هند تیره دل چون شمع روشنگر برون رفتم
شمارهٔ ۶۷۴ — ای غاشیهٔ شوق تو بر دوش نگاهم
شمارهٔ ۶۷۵ — گلستان محبت را ز دیرین عندلیبانم
شمارهٔ ۶۷۱ — ما دامن وصل یار داریم
شمارهٔ ۶۷۷ — به یاد جلوهٔ شوخی، سبک ز جا رفتم
شمارهٔ ۶۷۰ — بیا که با همه تن چشم انتظار توایم
شمارهٔ ۶۷۳ — شمع سان شام غمت، منّت فردا نکشیم
شمارهٔ ۶۷۲ — لعل تو مسیحا شد، بیمار چرا باشم؟
شمارهٔ ۶۸۱ — ما چاک به دامن زدهٔ تهمت عشقیم
شمارهٔ ۶۸۲ — از بس غبار حسرت دیدار داشتم
شمارهٔ ۶۸۳ — چقدر حوصله باید که گداز آموزم
شمارهٔ ۶۷۹ — صبح آینهٔ طلعت نیکوی تو دیدیم
شمارهٔ ۶۸۴ — ساقیا رخ بنما تا همه از کار شویم
شمارهٔ ۶۸۵ — در زیر لب، آه از دل ناشاد برآرم
شمارهٔ ۶۷۸ — در آب دیده یا در سینهٔ پرآذر اندازم
شمارهٔ ۶۸۰ — من آن غارتگر جان می پرستم
شمارهٔ ۶۹۰ — در غمت ترک گفتگو کردم
شمارهٔ ۶۸۷ — به امّیدی که لعل جرعه‌نوشی می‌زند خونم
شمارهٔ ۶۸۹ — هست چو شبنم از خودی، ننگ حجاب بر سرم
شمارهٔ ۶۹۱ — ما شکوه از آن زلف پریشان چه نویسیم؟
شمارهٔ ۶۹۲ — به مستی مرده ام ساقی، مهل مخمور در خاکم
شمارهٔ ۶۸۶ — عقل دور است از آن جهان که منم
شمارهٔ ۶۹۳ — ز آواز خوش آن غنچه لب، تا دور شد گوشم
شمارهٔ ۶۸۸ — جزای دوستی از شعله رخساران غمی دارم
شمارهٔ ۶۹۸ — عشق عالی مقام را نازم
شمارهٔ ۶۹۶ — اشک کبابم، از دل سوزان فروچکم
شمارهٔ ۶۹۴ — به دل سخت تو حرفی ز دل تنگ زدم
شمارهٔ ۶۹۷ — دو روزی کز قضا بایست با این کاروان باشم
شمارهٔ ۶۹۹ — جهان را رونق از شادابی گفتار می آرم
شمارهٔ ۷۰۰ — به دست آمد مرا تا زلف او، تدبیرها کردم
شمارهٔ ۷۰۱ — می شود دل چو گل از عیش پریشان چه کنم؟
شمارهٔ ۶۹۵ — آن نرگس میگسار دیدم
شمارهٔ ۷۰۷ — می گریزم ز جهان بار چرا بردارم؟
شمارهٔ ۷۰۹ — ز بستر تا به کی پهلو پی تسکین بگردانم
شمارهٔ ۷۰۸ — چه پروا توشهٔ واماندگی چون در کمر دارم
شمارهٔ ۷۰۵ — ز خوی سرکش او هر قدم پامال می‌گردم
شمارهٔ ۷۰۳ — ز مستی های صهبای ازل میخانهٔ خویشم
شمارهٔ ۷۰۲ — چشم خودم چو اشک ز مژگان فروچکم
شمارهٔ ۷۰۴ — چشم تو را ز جور، پشیمان نیافتم
شمارهٔ ۷۰۶ — من روشن روان غافل به زندان بدن رفتم
شمارهٔ ۷۱۴ — زاهد از پای خم باده چه سان برخیزم؟
شمارهٔ ۷۱۶ — به خون خود چو گل آغشته دامن تا گریبانم
شمارهٔ ۷۱۳ — ز حیلت سازی نفس صلاح اندیش می ترسم
شمارهٔ ۷۱۷ — زمین و آسمان بیهوده می پیمود آوازم
شمارهٔ ۷۱۰ — دل آگه سر راهش ز پاس راز گرداندم
شمارهٔ ۷۱۲ — ز سامان سفر با خود دل رنجیده ای دارم
شمارهٔ ۷۱۱ — دست بر دل کی درین وحشت سرا می داشتم؟
شمارهٔ ۷۱۵ — ز بس دارد غم آن گل عذار آشفته احوالم
شمارهٔ ۷۲۱ — نشد فغان به اثر تا ره جنون نزدم
شمارهٔ ۷۲۴ — بر آن سرم که غم تازه در کنار کشم
شمارهٔ ۷۲۲ — خشت خرد به روزنه قال می زنیم
شمارهٔ ۷۲۳ — ما خضر دل به چشمه پیکان فروختیم
شمارهٔ ۷۱۸ — نگاهی کن به حالم، دل به یغما دادهٔ عشقم
شمارهٔ ۷۱۹ — عمارت برنمی‌تابم، ملامتخانهٔ عشقم
شمارهٔ ۷۲۵ — از شام هجر منّت دیدار می کشم
شمارهٔ ۷۲۰ — فال فرخنده بیایید به دیدار زنیم
شمارهٔ ۷۳۰ — در دهر حرامی زده شد سحر حلالم
شمارهٔ ۷۳۱ — پر و بال تذروان محبت بسته دیوانم
شمارهٔ ۷۳۲ — خرقه را در گرو ساغر لبریز کنیم
شمارهٔ ۷۲۹ — از وضع زخود رفتگی یار خرابم
شمارهٔ ۷۲۶ — چقدر ز کلک و نامه، خبر نهان فرستم
شمارهٔ ۷۲۷ — محیط گوهری از اشک طوفان زای خود دارم
شمارهٔ ۷۲۸ — شد فاش ز گلبرگ لبت راز نهانم
شمارهٔ ۷۳۳ — ز چشمم آستین بردار تا سیل دمان ریزم
شمارهٔ ۷۳۶ — لب عرض شکوه خامش نه ز بیم غیر دارم
شمارهٔ ۷۳۷ — نمی آید به راه شوخ طنازی که من دارم
شمارهٔ ۷۴۰ — محبّت برتر آمد از چه و چون
شمارهٔ ۷۳۴ — حساب از سختی آرام فرسا برنمی دارم
شمارهٔ ۷۳۵ — دل به آب خضر و عمر جاودان نسپرده ایم
شمارهٔ ۷۴۱ — اگر خورشید را در زیر دامان می توان کردن
شمارهٔ ۷۳۸ — سحر اشکم خروشان بود و آهم شیون افکن هم
شمارهٔ ۷۳۹ — تا دیده ام آن طرّهٔ طرّار، پریشان
شمارهٔ ۷۴۳ — شمع را شعله، مسلسل ز دل آید بیرون
شمارهٔ ۷۴۴ — کار دل خام شد از سوزش بسیار چنین
شمارهٔ ۷۴۶ — کوتاه ماند دست تمنّا در آستین
شمارهٔ ۷۴۵ — ساقی مده خمارم در انتظار چندین
شمارهٔ ۷۴۲ — چه خوش است با خیال تو نهفته رازکردن
شمارهٔ ۷۴۷ — آیین عشق چیست؟ دلیرانه سوختن
شمارهٔ ۷۴۸ — زهد ما با می گلفام چه خواهد بودن؟
شمارهٔ ۷۴۹ — خودی بردار از پیش نظر حسن دلارا بین
شمارهٔ ۷۵۴ — گلگونهٔ بهار است خوناب دیدهٔ من
شمارهٔ ۷۵۲ — ز خط گلعذاران است سودایی دماغ من
شمارهٔ ۷۵۰ — نیست دل را هوس دل شکنی بهتر ازین
شمارهٔ ۷۵۱ — ز فیض آبرو سبز است، نخل مدعای من
شمارهٔ ۷۵۳ — ای درد تو یار جانی من
شمارهٔ ۷۵۷ — نمودی جلوه ای شیرین شمایل در خیال من
شمارهٔ ۷۵۵ — دیدی چهاکرد، غم با دل من؟
شمارهٔ ۷۵۶ — این لاله نیست بر سر مشت غبار من
شمارهٔ ۷۶۵ — جانا میاموز، فارغ نشستن
شمارهٔ ۷۶۰ — تا هوا ابر است ساقی، باده ای در شیشه کن
شمارهٔ ۷۶۴ — هان ای حریف میکده، می در ایاغ کن
شمارهٔ ۷۵۹ — از اشک لاله رنگ گلی در کنار کن
شمارهٔ ۷۵۸ — بگشای زلف و طرهٔ سنبل به تاب کن
شمارهٔ ۷۶۳ — نقاب از چهره بگشا، شور محشر را تماشا کن
شمارهٔ ۷۶۱ — بالین نهاده ام به سر کوی خویشتن
شمارهٔ ۷۶۲ — چشمت از ناز نبستهست در راز به من
شمارهٔ ۷۷۰ — بی تو چسان به سر برد جان امیدوار من؟
شمارهٔ ۷۷۳ — پیری به راه حرص نتابد عنان من
شمارهٔ ۷۶۸ — گر چنین پر رخنه از سوز جگر خواهد شدن
شمارهٔ ۷۷۱ — نگاه گرم آتشپاره ای برد اختیار من
شمارهٔ ۷۶۹ — ساقی دم صبوح است، خورشید جام گردان
شمارهٔ ۷۶۶ — ز خون دیده باشد مایه دار، اشک غم آشامان
شمارهٔ ۷۷۲ — ز درویشی بقا دارد دل روشن ضمیر من
شمارهٔ ۷۶۷ — چون شمع ما را هم زبان، گرم سخن خواهد شدن
شمارهٔ ۷۷۵ — که خواهد رسانید پیغام من
شمارهٔ ۷۷۶ — با این تنک سرمایگی، زحمت مکش زاری مکن
شمارهٔ ۷۷۸ — روی کِه جلوه کرده که حیرانم این چنین؟
شمارهٔ ۷۸۱ — دل در پریدن است چو شبنم ز روی تو
شمارهٔ ۷۷۷ — ز رخ چون آتش موسی نمودی، سینه سینا کن
شمارهٔ ۷۷۴ — خارم که نیست گلشن صورت سرای من
شمارهٔ ۷۸۰ — ای طلعت سیمین بران آیینهٔ رخسار تو
شمارهٔ ۷۷۹ — نامه ات خواندم و می بایدم افشان کردن
شمارهٔ ۷۸۴ — به طوطی نکته آموزد لب شیرین کلام تو
شمارهٔ ۷۸۶ — من نه حریف وعده ام طاقت انتظار کو؟
شمارهٔ ۷۸۳ — بنگر چه می کند مژه های دراز تو
شمارهٔ ۷۸۷ — کام دلی به عالم ناپایدار کو؟
شمارهٔ ۷۸۹ — جان را سپند ساز و به آتش نثار شو
شمارهٔ ۷۸۵ — هدف سینه ز من، ناوک مژگان از تو
شمارهٔ ۷۸۲ — ای آب خضر، سایهٔ سرو روان تو
شمارهٔ ۷۸۸ — ساقی می عارفانه ات کو؟
شمارهٔ ۷۹۴ — در ملک جسم روشنی جان به نیم جو
شمارهٔ ۷۹۷ — تا رفته از نظر، ز تنم جان برآمده
شمارهٔ ۷۹۲ — هله من جان جهانم، تنه ناها یاهو
شمارهٔ ۷۹۳ — کسی داند که هر بیتش به دیوان می‌زند پهلو
شمارهٔ ۷۹۱ — زند بر خرمن شادیّ و غم برق جمال تو
شمارهٔ ۷۹۰ — دارد ستاره ریز، مرا آفتاب تو
شمارهٔ ۷۹۵ — من در میان نبودم، دل بود و یار هر دو
شمارهٔ ۷۹۶ — مطلوب در لباس طلبکار آمده
شمارهٔ ۷۹۸ — دل، سیه مست به سودای تو از جا رفته
شمارهٔ ۸۰۰ — نسرین بری گلگون قبا، از جلوه جانم سوخته
شمارهٔ ۸۰۱ — از ما نهان ز فرط ظهوری، چه فایده؟
شمارهٔ ۷۹۹ — تیغت از فرق مبتلا رفته
شمارهٔ ۸۰۵ — لعل لب او تا به لب جام رسیده
شمارهٔ ۸۰۲ — روضه خلد خدایا به نکوکاران ده
شمارهٔ ۸۰۴ — سوی محراب شدم با می ناب آلوده
شمارهٔ ۸۰۳ — عشق تو بانگ زد به زمین و زمان همه
شمارهٔ ۸۱۰ — دوشین چو شفق بودم، خون جگر آلوده
شمارهٔ ۸۱۱ — مژگان نگر چو عربده جویان برآمده
شمارهٔ ۸۰۶ — گل را ورقم رونق بازار شکسته
شمارهٔ ۸۱۲ — نمی بینم کسی از آشنارویان به جا مانده
شمارهٔ ۸۰۸ — صبوحی از چمن مستانه پیراهن قبا کرده
شمارهٔ ۸۰۷ — سحر آمد ندا ز میخانه
شمارهٔ ۸۰۹ — خوش تلخ عتاب آمده ای حرف به جا چه؟
شمارهٔ ۸۱۳ — گر غمزه اش به یغما، دل را ز ما گرفته
شمارهٔ ۸۲۰ — ای آنکه غم هجرکشیدن نتوانی
شمارهٔ ۸۱۷ — رگ در تنم ز شورش سودا گسیخته
شمارهٔ ۸۱۸ — به جلوه های رسا سرفراز می آیی
شمارهٔ ۸۱۴ — دل داغ تو را به جان گرفته
شمارهٔ ۸۲۱ — گاهی به نگاهی دل ما شاد نکردی
شمارهٔ ۸۱۶ — رسید از عرق آن شاخ گل گلاب زده
شمارهٔ ۸۱۹ — سر چه باشد که تو در راه وفا نگذاری
شمارهٔ ۸۱۵ — در دیده نگاه تو که از جوش فتاده
شمارهٔ ۸۲۶ — در پرده خط، خال به صد ناز گرفتی
شمارهٔ ۸۲۷ — تنگی از دل نرود تا تو میان نگشایی
شمارهٔ ۸۲۲ — ای عهد شکن، با تو اگر کار نبودی
شمارهٔ ۸۲۹ — بر هر زمین که جلوه کنی آسمان کنی
شمارهٔ ۸۲۳ — سیمین بدنا! شمع شبستان که بودی؟
شمارهٔ ۸۲۵ — لوح دل را اگر از نقش دوبی ساده کنی
شمارهٔ ۸۲۴ — به قید جسم ز جان جهان چه می دانی؟
شمارهٔ ۸۲۸ — یک نفس نیست که خون در دل شیدا نکنی
شمارهٔ ۸۳۶ — سرت گردم، نمی‌پرسی تو هم دیوانه‌ای داری؟
شمارهٔ ۸۳۷ — خوش آنکه بزم حریفان کنون بیارایی
شمارهٔ ۸۳۴ — زان نور دیده، شد مژهٔ خون فشان تهی
شمارهٔ ۸۳۳ — من رند خراباتم،سر مست و خراب اولی
شمارهٔ ۸۳۲ — چو چشم آینه حیرانم از جمال کسی
شمارهٔ ۸۳۰ — تو و زهد خشک زاهد، من و عشق و می پرستی
شمارهٔ ۸۳۵ — که گفتت گرد سر آن طرهٔ عنبرفشان بندی؟
شمارهٔ ۸۳۱ — کشیدی تیغ و ساغر، گشتی آتش، گفتیم چونی
شمارهٔ ۸۴۰ — ای سوختهٔ عشق چرا کم ز سپندی؟
شمارهٔ ۸۴۲ — ای کعبهٔ جان از تو کلیسای فرنگی
شمارهٔ ۸۴۱ — بر دیده کشم سرمه ز خاک کف پایی
شمارهٔ ۸۴۵ — ز کاوش مژه ى شوخ آتشین خویی
شمارهٔ ۸۴۳ — اگر از دیده ابنای زمان مستوری
شمارهٔ ۸۴۴ — کمند جذبه اش نگذاشت مجنونی به صحرایی
شمارهٔ ۸۳۹ — افشاند نسیم سحری زلف نگاری
شمارهٔ ۸۳۸ — ای روی تو را موج عرق آینه سازی
شمارهٔ ۸۴۶ — مرا دور از تو، گل در پیرهن خار است پنداری
شمارهٔ ۸۵۰ — تو گر ابر نقاب از روی آتشناک برداری
شمارهٔ ۸۵۱ — چرا ازشام زلف آن صبح تابان بر نمی آری؟
شمارهٔ ۸۵۳ — خصم آسودگیم، ای غم جانان مددی
شمارهٔ ۸۴۹ — نگذاشت نی به هوشم، از نالهٔ رسایی
شمارهٔ ۸۴۸ — منت نکشد همّتم از دست دعایی
شمارهٔ ۸۴۷ — دل آشفته و دیده خونبار داری
شمارهٔ ۸۵۲ — به حسرت گفت با صیاد خون آغشته نخجیری
شمارهٔ ۸۵۹ — ز دل غافلی یار جانی نباشی!
شمارهٔ ۸۶۰ — ای خستهٔ بی قرار چونی؟
شمارهٔ ۸۵۴ — ز دام طره، شکنهای دلربا بنمای
شمارهٔ ۸۵۷ — خواست شاهد می پرستم، یللی
شمارهٔ ۸۵۶ — بکش خون دلم تا مستی بی دردسر یابی
شمارهٔ ۸۶۱ — به قید آب وگل ای جان ناتوان چونی؟
شمارهٔ ۸۵۸ — دوشینه دلم داشت به یاد تو سرودی
شمارهٔ ۸۵۵ — تا شکن از دور روزگار نیابی
شمارهٔ ۸۶۹ — ابرکفت بنازم، فیضی ببار ساقی
شمارهٔ ۸۶۷ — به دستم داده دستی، برده در خونم فرو، دستی
شمارهٔ ۸۶۸ — بود می خانه ها، در چشم شهلای تو ای ساقی
شمارهٔ ۸۶۶ — طبیب من، چرا از خسته جان خود نمی‌پرسی؟
شمارهٔ ۸۶۳ — برده ست غمت، دست و دل ازکار، کجایی؟
شمارهٔ ۸۶۵ — خرابم از ادای شیوهٔ مستانهٔ چشمی
شمارهٔ ۸۶۴ — در قید غمم، خاطر آزاد کجایی؟
شمارهٔ ۸۶۲ — حین طفت حول الحی اذ مررت بالجانی
شمارهٔ ۸۷۰ — ابر، تر دامن و سرد است هوا ای ساقی
شمارهٔ ۸۷۳ — من صیدم و دام، زندگانی
شمارهٔ ۸۷۲ — خموشی گزین در دبستان معنی
شمارهٔ ۸۷۴ — توکز رخ شمع طور و چشم جان، نور نظر باشی
شمارهٔ ۸۷۵ — با یار گفتم از غم بسیار، اندکی
شمارهٔ ۸۷۷ — حیران لقایی شدم امروزکه دانی
شمارهٔ ۸۷۶ — دو خصم داده به هم دست و این فگار یکی
شمارهٔ ۸۷۱ — بساط سرو گل، افسرده شد در گلشن ای قمری
شمارهٔ ۸۷۸ — ز عاشق شکوه ای جز مهر ورزیدن نمی دانی
شمارهٔ ۸۷۹ — هجر در دامن دل ریخته خار عجبی
شمارهٔ ۸۸۲ — کند گردآوری زلفش، دل شوریده بسیاری
شمارهٔ ۸۸۵ — بدا ما قد بدا فی الحبّ من بیداءِ اشواقی
شمارهٔ ۸۸۳ — به افسونها، شنیدم بوالهوس را، شاد می کردی
شمارهٔ ۸۸۴ — مست صهبای الستم یللی
شمارهٔ ۸۸۱ — به ناکامی گذشت، ای شاخ گل، دور از تو ایامی
شمارهٔ ۸۸۰ — چون خود اگر عشوه گری داشتی
شمارهٔ ۸۸۷ — دلا، به جبهه، در دوست را نشان چه دهی؟
شمارهٔ ۸۹۰ — ای ناله، خوشا بخت رسایی که تو داری
شمارهٔ ۸۸۸ — در دیده و دل، از دل و از دیده جدایی
شمارهٔ ۸۸۹ — فریاد که از عاشق مسکین که تو داری
شمارهٔ ۸۹۱ — بردم به لحد زان رخ افروخته، داغی
شمارهٔ ۸۹۲ — چو فرهاد ار به تیغ بیستون مردانه آویزی
شمارهٔ ۸۹۳ — راه دل و دین را زدی ای طرفه صنم، های
شمارهٔ ۸۸۶ — نمی ماند به مصر از پیرهن، جز تهمت چاکی
شمارهٔ ۸۹۷ — به صورت هر چه بینی، نقش برآب است در معنی
شمارهٔ ۸۹۹ — کند خون دل من، چشم تر را خانه آرایی
شمارهٔ ۸۹۶ — درد دل گفتمی، ار همنفسی داشتمی
شمارهٔ ۸۹۸ — گر سینه شود سینا، بی تاب و توانستی
شمارهٔ ۹۰۰ — به جلوه، جامهٔ صبر مرا قبا کردی
شمارهٔ ۸۹۴ — خاطر از دردسر بیهده آزاده کنی
شمارهٔ ۸۹۵ — می گرفتیم به جانان، سر راهی، گاهی
شمارهٔ ۹۰۱ — نمی‌دانم تو بی‌پروا نگاه، از دل چه می‌خواهی؟
شمارهٔ ۹۰۷ — به جان‌سوزی، نی کلک سخن‌ساز مرا دیدی
شمارهٔ ۹۰۴ — چه خوش بود که به دی، طرح نوبهار کشی
شمارهٔ ۹۰۲ — ای دل، سپند آتش سودای کیستی؟
شمارهٔ ۹۰۵ — خاصان تمام مستند، ساقی صلای عامی
شمارهٔ ۹۰۳ — ناله ام را در دلش تأثیر بودی کاشکی
شمارهٔ ۹۰۸ — ای از شرار عشق تو هر سینه آتشخانه‌ای
شمارهٔ ۹۰۶ — به دلهای دماغ آشفته، سنبل می کند کاری
شمارهٔ ۹۰۹ — ز نقش خط که به رخسار ارغوان زده ای
شمارهٔ ۹۱۱ — بنمای رخ چون دیده را گرم تماشاکرده ای
شمارهٔ ۹۱۰ — آگه ز بی وفایی اغیار گشته ای
شمارهٔ ۹۱۲ — ای شوق، در شکنجهٔ دل‌ها چگونه‌ای؟