شمارهٔ ۶۶۶ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
به این بی‌طاقتی یارب به دنبال که می‌گریم؟
چنین رنگین به یاد چهره آل که می‌گریم؟
درین بستان‌سرا در سایه سرو سرافرازی
به حسرت از غم کوتاهی بال که می‌گریم؟
سراپا گشته‌ام یک چشم تر چون ابر و حیرانم
به این طوفان نمی‌دانم بر احوال که می‌گریم؟
ندیدم شمع را بیش از شبی هرگز فرو گرید
من آتش جگر یارب، به اقبال که می‌گریم؟
حزین آماده شبگیر چون شمع سحرگاهی
درین محفل به حسرتزار آمال که می‌گریم؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به بی‌تابی و اندوه خود اشاره می‌کند. او به یاد چهره محبوبش و غم ناشی از فقدان آن، اشک می‌ریزد. در یک بستان زیبا، به خاطر کوتاهی بالش در پرواز به حسرت فراق می‌گرید. او به شدت شگفت‌زده و غمگین است و نمی‌داند دلیل این طوفان احساسی‌اش چیست. همچنین، او به آتش درون خود و کمرنگی امیدش اشاره می‌کند و خودش را مانند شمعی می‌داند که در آستانه صبح، هنوز در حال اشک‌ریزی است. در مجموع، شعر بیانگر عمیق‌ترین احساسات غم و حسرت شاعر است.