شمارهٔ ۱۷۳ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات ناتمام / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
جز آتش بهار هوا را که بشکند؟
جز می، طلسم توبهٔ ما را کِه بشکند؟
دست و دل شکسته ام از کار برده ای
بر عارض تو، زلف دو تا را که بشکند؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره‌ی آتش بهار و تأثیر آن بر زندگی و عشق شاعر است. شاعر اشاره می‌کند که تنها آتش بهار و می‌تواند زنجیرهای توبه او را بشکند و از دل شکسته‌اش می‌گوید که از کار کرده‌ای ناراحت است. او همچنین به زیبایی زلف معشوق اشاره دارد و خواهان این است که آن را بشکند تا بتواند به آرامش برسد.