غزلیات ناتمام — حزین لاهیجی

Name: غزلیات ناتمام — حزین لاهیجی
Author: حزین لاهیجی

حزین لاهیجی / حزین لاهیجی

فهرست شعرها

شمارهٔ ۳ — دل نازک، پر از خون است و رسوا می کند ما را
شمارهٔ ۵ — چو شیشه بود تمنا تن کبود، مرا
شمارهٔ ۴ — سرشکِ لاله‌گون، رشکِ گلستان می‌کند ما را
شمارهٔ ۱ — بر رخ چه درگشاید، بیگانهٔ وفا را
شمارهٔ ۲ — آوارهٔ عالم، نگهی، ساخته ما را
شمارهٔ ۷ — رفت آنکه دل به محنت، آسوده بود ما را
شمارهٔ ۸ — تب و تاب دوزخ از دل نبرد بهشت ما را
شمارهٔ ۹ — دادی به باد، طره عنبر سرشت را
شمارهٔ ۱۰ — چنان افشاند چشمم، بی‌تو، اشک بی‌محابا را
شمارهٔ ۱۱ — فکند از نظرش، چشم کینه خواه مرا
شمارهٔ ۱۲ — شرار آتش دل، شبنم است باغ مرا
شمارهٔ ۱۳ — می لعلی ز ساغر می کشم، تبخاله لب را
شمارهٔ ۶ — سمند جلوه او، کرده تا غبار مرا
شمارهٔ ۱۸ — نبرده لذت دیدار دلگشای تو را
شمارهٔ ۱۶ — باغ و بهار سازد، جیب و کنار خود را
شمارهٔ ۱۵ — سلطان همّتم، ز جهان شسته دست را
شمارهٔ ۱۷ — خوش آنکه غازه گر آیم رخ فرنگ تو را
شمارهٔ ۱۹ — گران‌جان می‌کند، تعظیم بی‌جا اهل دنیا را
شمارهٔ ۲۰ — یاسمین بنده شود چاک گریبان تو را
شمارهٔ ۱۴ — نمی داند دل آگاه، در دنیا فراغت را
شمارهٔ ۲۱ — به داغ عشق پروردم، بهار خاطر خود را
شمارهٔ ۲۳ — نبخشیدی به مگن یکبار، جام باده خود را
شمارهٔ ۲۶ — کدامین دیده سازد سرمه، گرد جلوه گاهش را؟
شمارهٔ ۲۴ — بهار خط، گل و می شد، نگاه فتنه مستش را
شمارهٔ ۲۷ — ادا سازد به خاموشی، لب او گفتگویش را
شمارهٔ ۲۵ — هجوم گریهٔ تلخ و خروش ناله های من
شمارهٔ ۲۹ — دعوی‌ست با شعر ترم، آن دشمن ادراک را
شمارهٔ ۲۸ — ای از تو، پریشان نظری آینه ها را
شمارهٔ ۲۲ — تا در سخن درآرم، شیرین زبان خود را
شمارهٔ ۳۲ — به پیری عشق سازد شوخ‌تر طبع جوانم را
شمارهٔ ۳۴ — از آن روزی که گم کردم، سراغ آرمیدن را
شمارهٔ ۳۳ — علاج عقدهٔ دلتنگی، آسان است عاشق را
شمارهٔ ۳۵ — کنم رنگین تر از دامان گلچین، چشم خونین را
شمارهٔ ۳۶ — خدا درمانده نگذارد به عالم، بی نصیبان را
شمارهٔ ۳۷ — به شهد لفظ و معنی، رهنما گشتیم دوران را
شمارهٔ ۳۰ — قامت شده‌ست خم، من دیرینه سال را
شمارهٔ ۳۱ — گشتم اسیر، جلوهٔ آن خوش خرام را
شمارهٔ ۴۲ — آمال کوته است ز دنیا بریده را
شمارهٔ ۴۴ — مردان کنند خوش، غم و هجر همیشه را
شمارهٔ ۴۳ — رنگین بود سخن، دل در خون تپیده را
شمارهٔ ۳۹ — حریف نقش کج گر نیستی این بدقماران را
شمارهٔ ۴۵ — جام عتاب داده ای، غمزه کینه خواه را
شمارهٔ ۴۰ — خدایا الفتی ده، با دل آزرده، لالان را
شمارهٔ ۴۱ — عتاب تلخ او شیرین کن جانهاست، مستان را
شمارهٔ ۳۸ — دل بر سر تیر است، گشاییم کمین را
شمارهٔ ۴۸ — حق تعلیم دارم، خوش قدانِ بوستانی را
شمارهٔ ۴۷ — به پیری می کشیم آسوده، بار زندگانی را
شمارهٔ ۵۰ — بلای جان، زبان تلخ باشد، اهل دعوی را
شمارهٔ ۵۱ — خوش آن ساعت که، بر بالین خرامی، خاکساری را
شمارهٔ ۴۹ — نباشد ناقه ای جز شوق، مجنون الهی را
شمارهٔ ۵۳ — نبود آرامشی، شیب و شباب زندگانی را
شمارهٔ ۴۶ — اگر بینم شبی در خواب، روز خردسالی را
شمارهٔ ۵۲ — ز دورم دید، اجازت داد عزم جان فشانی را
شمارهٔ ۵۵ — ز دوری خاطرم تنگ است و نتوانم رسید آنجا
شمارهٔ ۵۹ — نخواهد برد جان از رشک ما خصم عنود ما
شمارهٔ ۵۶ — غم دل از می و مطرب مرا فزود اینجا
شمارهٔ ۵۷ — سخنور چون شدی، خاموش بنشین چون نگین اینجا
شمارهٔ ۶۰ — هرزه دراست در رهش، سینه چاک چاک ما
شمارهٔ ۵۸ — ترانه کرد صریر نیم، دراز اینجا
شمارهٔ ۶۱ — که خواهد کرد یاد از خستگان بی نوا آنجا؟
شمارهٔ ۵۴ — از سر من چرا کشد، سرو قد تو پای را
شمارهٔ ۶۶ — خاک آسوده، چو سیماب شد ازگریهٔ ما
شمارهٔ ۶۷ — مپرس از شورش صحرای دل دیوانهٔ ما را
شمارهٔ ۶۸ — به ما مگذار ساقی، تقوی دیرینهٔ ما را
شمارهٔ ۶۳ — با اشک روان، قطره زنان است دل ما
شمارهٔ ۶۴ — ندید از گرد راهش، دیده هرگز سرمه واری را
شمارهٔ ۶۲ — از عکس رخش باده فروش است دل ما
شمارهٔ ۶۹ — چراغ کلبهٔ درویش، نور ماه می باشد
شمارهٔ ۶۵ — به جان بستیم پیمان محبّت، عشوه سازی را
شمارهٔ ۷۰ — غم عشقت خلاص ازرنج دنیا می کند ما را
شمارهٔ ۷۱ — جدایی نیست از لیلی، دل دیوانهٔ ما را
شمارهٔ ۷۳ — تیغ نگه افتاده گران قاتل ما را
شمارهٔ ۷۴ — این است که دل برده و خون کرده بسی را
شمارهٔ ۷۶ — ای که در کشتن عشاق درنگ است تو را
شمارهٔ ۷۷ — افروخت بخت تیره، ز اشک مدام ما
شمارهٔ ۷۵ — کاش بیرون فتد از سینه دل زار مرا
شمارهٔ ۷۲ — هم آغوش است، سیل خانه زادی منزل ما را
شمارهٔ ۷۹ — به بازاری که دلق میگساران می شود پیدا
شمارهٔ ۸۱ — گذرد گرم ز دل، آه سحرگاهی ما
شمارهٔ ۸۲ — به این شوخی اگر ریزد، سخن مستانه زان لب‌ها
شمارهٔ ۷۸ — بهار آمد که می در جام میخوران شود پیدا
شمارهٔ ۸۰ — داغ است و سینه در عشق، صبح و ستاره ما
شمارهٔ ۸۳ — زهی ز خط تو خرّم، بهار مشرب‌ها
شمارهٔ ۸۴ — ای از تو داغ بر جگر لاله زارها
شمارهٔ ۸۵ — این است، سرود من و بلبل به چمن‌ها
شمارهٔ ۸۸ — چو تر هرگز نگردید، از می وصل تو دامان‌ها
شمارهٔ ۸۹ — چه شد مهر جهان‌آرای من، آن گرم‌جوشی‌ها
شمارهٔ ۹۱ — شد قسمت خال تو،که مشک ختن ماست
شمارهٔ ۹۰ — نباشد دل چرا از لطف یار، امّیدوار امشب؟
شمارهٔ ۹۲ — شراب تشنه بسی موج زد، ایاغ کجاست؟
شمارهٔ ۹۳ — فصل بهار عشق و تماشای اشک ماست
شمارهٔ ۸۶ — ای امّت نگاه تو، جادو خیال‌ها
شمارهٔ ۸۷ — آشفته چو من نبود، سنبل به گلستان‌ها
شمارهٔ ۹۵ — روزی که غمزه اش به من خسته جنگ داشت
شمارهٔ ۹۷ — مستی چشم یار، ز پیمانه خود است
شمارهٔ ۹۴ — دعوی گر جاهل، به بغل دشمن خود داشت
شمارهٔ ۹۸ — خار رهت، به روضهٔ رضوان برابر است
شمارهٔ ۱۰۱ — تاراج صبر، دور نگاهش رواج داشت
شمارهٔ ۹۹ — تا بود داغها، دل آزرده حال داشت
شمارهٔ ۱۰۰ — کاو کاو مژه ی من به جگر خون نگذاشت
شمارهٔ ۹۶ — با چشم سیر، نعمت دنیا چه حاجت است؟
شمارهٔ ۱۰۸ — به گلشنی که رخش، گوشهٔ نقاب شکست
شمارهٔ ۱۰۳ — در پرده دل، جلوه گری بار دگر داشت
شمارهٔ ۱۰۲ — دامن فشاند و شمع مزارم به باد داشت
شمارهٔ ۱۰۶ — آن روز، شب تیرهٔ ما هم سحری داشت
شمارهٔ ۱۰۵ — غافل که سینه، آتش آهن گداز داشت
شمارهٔ ۱۰۷ — ایّام غمم، مرا بهار است
شمارهٔ ۱۰۴ — بیگانگی، به مشرب ما آشناتر است
شمارهٔ ۱۰۹ — نشئهٔ فیض، در آب و گِل درویشان است
شمارهٔ ۱۱۳ — بر لبم حرف دهان تنگ یار افتاده است
شمارهٔ ۱۱۴ — روشن از حیرت دل شد که دلارایی هست
شمارهٔ ۱۱۷ — چون شمع، بی سبب نفسم جانگداز نیست
شمارهٔ ۱۱۵ — بال و پر گر به اسیری نبود پروا نیست
شمارهٔ ۱۱۰ — همدم سنجیده گفتاران، لب پیمانه است
شمارهٔ ۱۱۱ — هر سو که بود میل تو، جای تو همان است
شمارهٔ ۱۱۲ — دیوانه، عاقلانه به هامون گریخته ست
شمارهٔ ۱۱۶ — طوفان فتنه است و کسی دستگیر نیست
شمارهٔ ۱۲۵ — دو نان، به دل زنند سنان از زبان بحث
شمارهٔ ۱۱۸ — زاهد خمیده است چو چنگ و ملول نیست
شمارهٔ ۱۱۹ — مستمع گر نکند فهم، غم اینم نیست
شمارهٔ ۱۲۱ — پی برده هر که، وادیِ دل جلوه گاه کیست
شمارهٔ ۱۲۳ — بی باده سیه مست، شب از یاسمن کیست؟
شمارهٔ ۱۲۰ — مدتی شد که در این بزم سخن سازی نیست
شمارهٔ ۱۲۴ — این داغ دلفروز ندانم چراغ کیست؟
شمارهٔ ۱۲۲ — نتوانست به موی کمر یار آویخت
شمارهٔ ۱۲۸ — کجا دلبستگی عاشق به حسن بی وفا دارد؟
شمارهٔ ۱۲۹ — عشق در سینهٔ من، لاله‌ستان‌ها دارد
شمارهٔ ۱۳۰ — سامان پریشان دلی اندوخته دارم
شمارهٔ ۱۳۱ — آتشکده ای در جگر سوخته دارم
شمارهٔ ۱۳۳ — شوریده سرم، طرهٔ پیچان تو دارد
شمارهٔ ۱۳۲ — ز بی‌مهریّ او، داغم چراغ مرده‌ای دارد
شمارهٔ ۱۲۶ — دل از یادش، در آغوش من شیدا نمی‌گنجد
شمارهٔ ۱۲۷ — ز بی برگی، ره الفت دلم بر دوستان بندد
شمارهٔ ۱۳۸ — عمر گذران، فکر مه و سال ندارد
شمارهٔ ۱۳۹ — با داغ محبت، دل دیوانه نسازد
شمارهٔ ۱۴۱ — مریض زهد را آن روی آتشناک می‌سازد
شمارهٔ ۱۴۰ — شراب خون من، آن مست را مخمور می‌سازد
شمارهٔ ۱۳۴ — شکرخند دلم خواهش ز لعل میْ‌کشی دارد
شمارهٔ ۱۳۵ — گزند کوکب از کژدم فزون جان را زیان دارد
شمارهٔ ۱۳۶ — دگر خونابه دل، دیده را آلودنی دارد
شمارهٔ ۱۳۷ — تپش سینهٔ ما، بانگ درایی دارد
شمارهٔ ۱۴۲ — ز افسانه کی به شب، مژهٔ ما به هم رسد؟
شمارهٔ ۱۴۹ — قاصد سخنی از لب یارم نرسانید
شمارهٔ ۱۴۳ — هرکس که نظر باز به آن زلف دوتا شد
شمارهٔ ۱۴۴ — سخن چون می‌سرایم، کلک شکربار می‌سوزد
شمارهٔ ۱۴۵ — رنگت به خون لاله، قدح در خمار زد
شمارهٔ ۱۴۶ — شراب لعلی آن نوش لب، به ما چه رسد؟
شمارهٔ ۱۴۷ — بلاکش عاشقی کو با غم جانانه می‌سازد
شمارهٔ ۱۴۸ — نقاب آنجا که از رخسارهٔ جانانه برخیزد
شمارهٔ ۱۵۱ — آتشی گرمتر از آتش محرومی نیست
شمارهٔ ۱۵۲ — به دنیا قدر ارباب مذلت بیش می‌باشد
شمارهٔ ۱۵۳ — در طمع، کام دل بی بصران می باشد
شمارهٔ ۱۵۴ — تذرو دل، اسیر سرو آزاد تو می باشد
شمارهٔ ۱۵۶ — چرا با سردی دی بلبلان را کینه می باشد؟
شمارهٔ ۱۵۰ — آن قدر کرد تپیدن که به آرام رساند
شمارهٔ ۱۵۵ — خون من تیغ تو آندم که به خاک افشاند
شمارهٔ ۱۵۷ — دلم در زلف او، از سینه نالان بیشتر باشد
شمارهٔ ۱۶۴ — ز غیرت، آب گوهر نخل عزّت را به جو باشد
شمارهٔ ۱۵۹ — سخنم چو هست، در دل نمک سراب باشد
شمارهٔ ۱۶۰ — پریشان سنبلش، دیباچهٔ احوال من باشد
شمارهٔ ۱۶۱ — خیالت مونس جان اسیران در بدن باشد
شمارهٔ ۱۶۲ — با دل غم آن رشک پری، ساخته باشد
شمارهٔ ۱۶۳ — خوشا چشمی که محو لذّت نظّاره‌ای باشد
شمارهٔ ۱۶۵ — آب دیده ام خونین، آهم آتشین باشد
شمارهٔ ۱۵۸ — نقش مراد دنیا، نقش بر آب باشد
شمارهٔ ۱۶۶ — لب گویای من چون شمع، مقراض سخن‌ها شد
شمارهٔ ۱۶۷ — به رنگین جلوه ای در خون کشیدی، گوشه گیران را
شمارهٔ ۱۶۸ — نخل مرا شکوفهٔ صبح امید شد
شمارهٔ ۱۶۹ — ساقی مباد عیدی ما کوتهی شود
شمارهٔ ۱۷۲ — آزاده، از حیات خود آزار می‌کشد
شمارهٔ ۱۷۰ — پایان ناز او چو به بیگانگی کشید
شمارهٔ ۱۷۱ — کی نشئهٔ صهبا، دل غمناک گشاید؟
شمارهٔ ۱۷۳ — جز آتش بهار هوا را که بشکند؟
شمارهٔ ۱۷۷ — اگر یادم، چمن پرورد آغوشش نخواهد شد
شمارهٔ ۱۷۸ — به دنیا سر فرو ناوردنم بالین راحت شد
شمارهٔ ۱۷۹ — نگاه خشم، چشم شوخ او را زیب دیگر شد
شمارهٔ ۱۷۶ — سپند آتش خویشم، کسی دوا چه کند؟
شمارهٔ ۱۸۱ — همّت آن است که در پیش کرم، دون نشود
شمارهٔ ۱۷۴ — آن کیست تا ز کار کسی عقده واکند؟
شمارهٔ ۱۷۵ — چهره نما که در چمن، شور هزار گل کند
شمارهٔ ۱۸۰ — تا زلف تو بر دوش و برم سایه فکن شد
شمارهٔ ۱۸۳ — مباد، نفس ز قید خرد گشاده شود
شمارهٔ ۱۸۵ — کی ترک مکر و حیله به احباب می کند؟
شمارهٔ ۱۸۷ — صحرانورد وحشتم، آن خط و خال کرد
شمارهٔ ۱۸۶ — آن مشکبو غزال ز چشمم گذار کرد
شمارهٔ ۱۸۲ — تقلید من فزونی یاران نمی شود
شمارهٔ ۱۸۸ — این عشق تازه دیده به اشکم دچار کرد
شمارهٔ ۱۸۹ — پریشانی ز احسان، بحر بی پایان نمی بیند
شمارهٔ ۱۸۴ — هما که بال و پر خویش سایبان تو دارد
شمارهٔ ۱۹۲ — دل از وحشت سرای عالم غدّار می گیرد
شمارهٔ ۱۹۳ — از روی لاله رنگ تو خون جوش می زند
شمارهٔ ۱۹۴ — این باخته نقشان که درین خانهٔ تنگند
شمارهٔ ۱۹۵ — یکایک از نظرم نور پیکران رفتند
شمارهٔ ۱۹۶ — گرچه در بزم جهان، گردن میناست بلند
شمارهٔ ۱۹۷ — شور مستی از دل دیوانهٔ ما شد بلند
شمارهٔ ۱۹۰ — کسی درد سخن، تا دل نگردد خون چه می داند؟
شمارهٔ ۱۹۱ — چون نقش آن خط و خال، لوح خیال گیرد
شمارهٔ ۲۰۳ — به دل گفتم که خواهد غمزهٔ نامهربان آمد
شمارهٔ ۲۰۵ — گیاه خرّمی از تربت پاکم نمی روید
شمارهٔ ۲۰۴ — ز هر چاکی که دارد سینه من، بوی خون آید
شمارهٔ ۱۹۹ — از نالهٔ من خامه خوش آهنگ برآمد
شمارهٔ ۲۰۰ — سختی به ضعیفان جهان بی سبب آید
شمارهٔ ۱۹۸ — تا حرفی از آن لعل می آلود برآمد
شمارهٔ ۲۰۱ — صفای عارضش، رنگ از رخ مهتاب بزداید
شمارهٔ ۲۰۲ — مکن کاری که حرفی از زبان من برون آید
شمارهٔ ۲۰۷ — مداوای جنون از دیده بی‌خواب می‌آید
شمارهٔ ۲۱۰ — ز هجران کار دلتنگی به سامان دیر می آید
شمارهٔ ۲۰۹ — ز معراج خریّت، خواجه سنگین بار می‌آید
شمارهٔ ۲۰۶ — درنگ ازکاروان ما سبکباران نمی آید
شمارهٔ ۲۰۸ — وجود کاملان بر ناقصان دشوار می‌آید
شمارهٔ ۲۱۳ — دمهای زنده را، از اجل کی زیان بود؟
شمارهٔ ۲۱۱ — در آن محفل که شمع من، تجلی‌ساز می‌آید
شمارهٔ ۲۱۲ — با سفلگان شراکت روزی، زیان بود
شمارهٔ ۲۲۰ — شود چون جوهر آیینه پیدا، تار می‌افتد
شمارهٔ ۲۱۷ — خجل چون بید مجنون گشتم از نشو و نمای خود
شمارهٔ ۲۲۱ — عزلت طلب از پایهٔ اقبال نیفتد
شمارهٔ ۲۱۴ — امشب که از نظر مه من درگذاره بود
شمارهٔ ۲۱۵ — مرنج از طعنهٔ خصم و مکن عرض کمال خود
شمارهٔ ۲۱۶ — در بهاری که مرا بال و پرافشانی بود
شمارهٔ ۲۱۹ — گهر چون سفته گردد، همچو اشک از دیده ها افتد
شمارهٔ ۲۱۸ — تشنه کامان حسد خون مرا نوشیدند
شمارهٔ ۲۲۵ — زلف سیهش، آتش بیداد برآورد
شمارهٔ ۲۲۶ — ترسم که بر لبی، سخن آن میان رود
شمارهٔ ۲۲۷ — دلم، شب بر خس و خاشاک کویش تا سحر غلتد
شمارهٔ ۲۲۸ — تن سختی کشم چون در خروش آید، روان رقصد
شمارهٔ ۲۲۹ — ساغر ای عشق به اندازهٔ مخمور بیار
شمارهٔ ۲۲۳ — نمی دانم چه سودا در سر مخمور می گردد
شمارهٔ ۲۲۲ — ز شیرین‌کاری من، بیستون آباد می‌گردد
شمارهٔ ۲۲۴ — دل از قفس سینه، دم سرد برآورد
شمارهٔ ۲۳۲ — چمن، به سایه نشینان خرمی بگذار
شمارهٔ ۲۳۴ — می آید از کوی مغان طرز طربناکش نگر
شمارهٔ ۲۳۰ — تیغ ستمت از می پرزور گران تر
شمارهٔ ۲۳۳ — کنون ز تربتم ای شوخ، سرگران مگذر
شمارهٔ ۲۳۵ — با آنکه نیست از تو بتی دلنوازتر
شمارهٔ ۲۳۶ — گرفتار تو را در دور خط، شد کام جان خوشتر
شمارهٔ ۲۳۷ — ای زلف، پریشان شدگانیم، خبر گیر
شمارهٔ ۲۳۱ — سیمین عذار اوست، ز خط خوش عیارتر
شمارهٔ ۲۳۹ — یک ره درآ به دیده و مستی بهانه ساز
شمارهٔ ۲۴۰ — دل طلب کرد، از آن غمزه، عتابی که مپرس
شمارهٔ ۲۴۳ — از چرخ تنک حوصله، پروا چه کند کس؟
شمارهٔ ۲۴۱ — خون گر نخورد زان لب میگون، چه کند کس؟
شمارهٔ ۲۴۲ — بسته پای چو من بی پر و بالی که مپرس
شمارهٔ ۲۴۴ — غنچه دیدی و دل تنگ ندیدی، افسوس
شمارهٔ ۲۴۵ — نمی کشد، دل ما را به دام و دانهٔ خویش
شمارهٔ ۲۳۸ — ز خط شده ست عذارش بنفشه زار امروز
شمارهٔ ۲۴۹ — سرفرازی طلب از همّت مردانهٔ عشق
شمارهٔ ۲۵۰ — ای آنکه زدی بر قدح، امروز مرا سنگ
شمارهٔ ۲۴۷ — برده شوریدگیم از خود و صهبا در پیش
شمارهٔ ۲۵۱ — فرش داغ، ار نشود بستر بیماری دل
شمارهٔ ۲۴۸ — لقمه ای را ممسک از آزادگان دارد دریغ
شمارهٔ ۲۴۶ — نمی بینم به مسجد رونق، از دلمرده اصحابش
شمارهٔ ۲۵۲ — در بتکده نامحرم و در کعبه غریبم
شمارهٔ ۲۵۳ — به عشق روی تو، چون لاله داغ می طلبم
شمارهٔ ۲۵۴ — ز پی بیگانه خویی را، به امّید وفا افتم
شمارهٔ ۲۶۱ — صبوحی می کند تکلیف، کز می کام بردارم
شمارهٔ ۲۵۶ — من نازک دل از زخم زبان بسیار می رنجم
شمارهٔ ۲۵۷ — غبار گشتم و سرگشته وار می گردم
شمارهٔ ۲۵۵ — در کشور ایجاد، ندانم چه گلستم
شمارهٔ ۲۵۸ — به راه آن وفا دشمن، سر و جان شاد می دادم
شمارهٔ ۲۵۹ — نشود گشاده چون نی، گرهی ز کار دردم
شمارهٔ ۲۶۰ — حاصلی که خرمن شد ، نذر خوشه چین دارم
شمارهٔ ۲۶۴ — زد نقش سخن سکهٔ جاوید به نامم
شمارهٔ ۲۶۳ — خموشم چون قلم امّا، نوا در آستین دارم
شمارهٔ ۲۶۵ — قناعت چون گهر، با ساغر و مینای خودکردم
شمارهٔ ۲۶۷ — نه یاد مصر و نه پروای کاروان دارم
شمارهٔ ۲۶۸ — ز شمع خامه، هر جا در میان افسانه اندازم
شمارهٔ ۲۶۹ — جز وصل علاج دل بیچاره ندارم
شمارهٔ ۲۶۲ — شمع سان، دیده پرآتش مژه پرنم دارم
شمارهٔ ۲۶۶ — دمد از چاکهای سینه شیون، تا نفس دارم
شمارهٔ ۲۷۳ — زبان و سود، شد در عشق بی پروا فراموشم
شمارهٔ ۲۷۲ — به صد شوریدگی، از بزم آن بی باک برخیزم
شمارهٔ ۲۷۴ — از ضعف مشکل آید، چون می برد ز خویشم
شمارهٔ ۲۷۵ — ز ابر دیده در هر گل، زمین کشته ای دارم
شمارهٔ ۲۷۶ — با ماست، لطف چشم تغافل پناه،کم
شمارهٔ ۲۷۰ — به هرگلشن که شور از شیون مستانه اندازم
شمارهٔ ۲۷۱ — از دل، به فرات مژه راهی ست چه سازم؟
شمارهٔ ۲۷۷ — شکایت نیست، مطلب ناله آهنگ است می نالم
شمارهٔ ۲۸۴ — چو سایه در قدم سرو خوش خرام توام
شمارهٔ ۲۸۵ — سیاهی را، به اشک از دیدهٔ خود کام می شوبم
شمارهٔ ۲۷۹ — ز رنگش، اشک گلگون بادهٔ نابی ست در چشمم
شمارهٔ ۲۷۸ — بیهوده نگشتم به سراپای دو عالم
شمارهٔ ۲۸۲ — خزان چه می برد از نوبهار رنگینم؟
شمارهٔ ۲۸۱ — نکرد عشق تو، مطلب روای خویشتنم
شمارهٔ ۲۸۰ — دل و جان نژند را مانم
شمارهٔ ۲۸۳ — آسان به جلوه های تو، از جا نمی روم
شمارهٔ ۲۸۷ — ز دل برخاست شوری، دیدهٔ داغ درون روشن
شمارهٔ ۲۹۰ — نهانی کرده ای یغما، دل من
شمارهٔ ۲۸۹ — نماید بی سبب حاصل، مسبب مدعای من
شمارهٔ ۲۹۱ — باده بیار و هوش را، از سر ما روانه کن
شمارهٔ ۲۸۶ — رنگین شد از رخت، چو رگ گل، نظاره ام
شمارهٔ ۲۹۲ — لخت دل با سینه از اشک مدام آمد برون
شمارهٔ ۲۹۳ — صید از حرم کشد، خم جعد بلند تو
شمارهٔ ۲۸۸ — زانوی بی کسی هاست، بالین خستهٔ من
شمارهٔ ۳۰۱ — سوخته جان دلم یکی، سنبل مشک فام، دو
شمارهٔ ۲۹۴ — ز تکبیر فنا، حاضر نشد وقت نماز تو
شمارهٔ ۳۰۰ — افسرده ایم، جام می خوشگوار کو؟
شمارهٔ ۲۹۵ — دارم دلی دو نیم، ز تیغ زبان تو
شمارهٔ ۲۹۹ — به دنبال خرام آن پری رو
شمارهٔ ۲۹۶ — صفای وقت، ز دل های بی غبار بجو
شمارهٔ ۲۹۸ — ای تهیدست، به امّید و امل غره مشو
شمارهٔ ۲۹۷ — عریان ز صافی طینتی، از پردهٔ نیرنگ شو
شمارهٔ ۳۰۷ — دل از وفا به خاطر جانان گران شده
شمارهٔ ۳۰۵ — طرف نقاب اگر کشی، از رخ نازنین فرو
شمارهٔ ۳۰۶ — مستی فزوده است تو را، در بر آینه
شمارهٔ ۳۰۹ — ای دل به زیر خاک تپیدن چه فایده؟
شمارهٔ ۳۰۴ — چون لب نایی و نی، پرده سرایان من و تو
شمارهٔ ۳۰۲ — خوش آنکه پیماید قدح، چشم جفا پیمان تو
شمارهٔ ۳۰۳ — به عاشقی، شده ام شهرهٔ جهان از تو
شمارهٔ ۳۰۸ — ای خدا، یار مرا میل خریدارش ده
شمارهٔ ۳۱۳ — صبح است و عزم کوی خرابات کرده‌ای
شمارهٔ ۳۱۰ — دردت به دوای دل بی تاب رسیده
شمارهٔ ۳۱۲ — مکن ای بلبل آزرده دل، از خار گله
شمارهٔ ۳۱۱ — تا شانه خشک دستم، بی زلف یار مانده
شمارهٔ ۳۱۴ — به خاموشی سپندم گفت، در بزم پریزادی
شمارهٔ ۳۱۵ — به بالینم نشستی، قد به ناز افراشتی رفتی
شمارهٔ ۳۱۶ — من بلبلم و گلبن من یار منستی
شمارهٔ ۳۱۷ — سخنها از وفا می گفتی و جور و جفا کردی
شمارهٔ ۳۲۱ — شد صید دلم بستهٔ فتراک سواری
شمارهٔ ۳۲۲ — مطرب سرود شوق به مستان چه می بری؟
شمارهٔ ۳۲۳ — خزان رنگ زردم را، میِ نابی نشد روزی
شمارهٔ ۳۲۴ — خوش آن ساعت که از فیض سحر شاداب برخیزی
شمارهٔ ۳۲۵ — ای خطِّ لب یار، نمایان شده باشی
شمارهٔ ۳۱۹ — دلم را، کرده یک پیمانه خون، لعل می آلودی
شمارهٔ ۳۱۸ — غم دل با تو زان گویم،که دانم شاد می گردی
شمارهٔ ۳۲۰ — گذشت آن دور کز ساغر، کند یاری مرا یاری
شمارهٔ ۳۲۷ — نوای پرده سوزم، از کجا پیدا کند گوشی؟
شمارهٔ ۳۲۶ — ز مستی، خون دل را، باده می انگاشتم روزی
شمارهٔ ۳۲۸ — ببین که هست لبم، بلبل بهار خطی
شمارهٔ ۳۳۰ — نشد از گریهٔ مستانه ساقی، دل کنم خالی
شمارهٔ ۳۲۹ — سحاب خشک، دیگر از کجا پیدا کند اشکی؟
شمارهٔ ۳۳۱ — دارم گل زخمی به جگر تازه و تر، های
شمارهٔ ۳۳۲ — ای که بر دیدهٔ اغیار خرامی داری
شمارهٔ ۳۳۳ — ای برق حسن، شعله به باغ که می زنی؟
شمارهٔ ۳۴۱ — نی می دهد از اصل مقامات صدایی
شمارهٔ ۳۳۷ — ای دل، ترحمی به گناهی نمی کنی
شمارهٔ ۳۳۴ — گره، ز ابروی مسکین نواز وا نکنی
شمارهٔ ۳۳۵ — بی‌داغ عشق، بر در دل‌ها چه می‌روی؟
شمارهٔ ۳۳۸ — می رود صید دلم، سخت کمانی در پی
شمارهٔ ۳۳۹ — بستم چو دل به مهر تو، نامهربان شدی
شمارهٔ ۳۴۰ — تا کی از عشوه، فریب دل ناکام دهی
شمارهٔ ۳۳۶ — ناصح، سخن چه بیهُده از پند می کنی؟
شمارهٔ ۳۴۷ — اگر نه در جهان سرچشمه ی حیوان بود معنی
شمارهٔ ۳۴۲ — بنواخت نی را، لبهای نایی
شمارهٔ ۳۴۴ — ای ناله، چند در غم دل دردسر دهی؟
شمارهٔ ۳۴۳ — شکیبایی بود کار دلم، با گرمی خویی
شمارهٔ ۳۴۵ — تلاش فکر ما را از سخن لافان چه می خواهی؟
شمارهٔ ۳۴۶ — نماند از گرد غم، در سینه ام جای شکیبایی