شمارهٔ ۱۸۲ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساس انزوا و ناتوانی در رسیدن به محبت و دوستی می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که تقلید و پیروی از دیگران نمی‌تواند برای او دوستان بیشتری به ارمغان آورد و حالتی شبیه به ابر بهاری دارد که هرگز نمی‌تواند باران زندگی‌بخشی شود. همچنین، او به این نکته اشاره می‌کند که شاید به ظاهر مطیع است، اما در واقع ارتباطی عمیق و واقعی با دیگران ندارد و مانند صیدی است که هرگز قادر به رام شدن و فراری از شکارچیان نیست.