شمارهٔ ۲۰۷ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان تجربه‌ای از جنون و بی‌خوابی می‌پردازد. شاعر از صدای آب که به گوشش می‌رسد سخن می‌گوید و از همراهش می‌خواهد که در بزم بی‌سامان او بنشیند. او احساس می‌کند که فقط با چراغی که دارد، می‌تواند شب را روشن کند و به نوعی امید به آمدن روشنایی (مهتاب) را در دل داشته باشد.