شمارهٔ ۲۱۳ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات ناتمام / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
دمهای زنده را، از اجل کی زیان بود؟
گیرم چو خود کناره، سخن در میان بود
کو آن زبان که صرف سپاس زبان کنم؟
مفتاح گنج خانهٔ معنی، زبان بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات به اهمیت زبان و بیان اشاره دارند. شاعر می‌گوید که از مرگ نمی‌توان گریخت و اگر انسان در میانسالی خود را کنار بکشد، به چه زبان و چطور باید از خداوند سپاسگزاری کند. در نهایت، زبان را به عنوان کلید درک معانی و مفاهیم عمیق زندگی معرفی می‌کند.