شمارهٔ ۲۲۵ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات ناتمام / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
زلف سیهش، آتش بیداد برآورد
دود از شکن طرّهٔ شمشاد برآورد
برخاست مرا از قفس سینه صفیری
شور از دل مرغان چمن زاد برآورد
رخساره نمودیّ و مرا مردمک چشم
در دیده سپندی شد و فریاد برآورد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر اشاره به زیبایی و جذابیت خاص معشوق دارد. زلف معشوق مانند آتش است که آتش‌افروزی و شور و شوق را ایجاد می‌کند. در این اثر، شدت زیبایی او تا حدی است که بر دل پرندگان چمن‌زار نیز اثر گذاشته و آنها را به شور و هیجان وادار می‌کند. زمانی که معشوق رخساره خود را نشان می‌دهد، احساسات عاشقانه در دل عاشق شعله‌ور می‌شود و درونی‌ترین احساسات او را بیدار می‌کند.