شمارهٔ ۲۴۰ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات ناتمام / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
دل طلب کرد، از آن غمزه، عتابی که مپرس
به اشارت نگهش داد جوابی که مپرس
یک تبسّم، دل مخمور مرا برد ز دست
در قدح لعل لبش داشت شرابی که مپرس
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر از جذابیت و تأثیرگذاری نگاه و لبخند محبوبش سخن می‌گوید. او می‌گوید که دلش خواهان نگاهی تلخ از آن معشوق است که نمی‌توان از آن پرسشی کرد، چون معنا و نکته آن را فقط خود او می‌داند. همچنین تبسم زیبای معشوق، به او احساس سرمستی و شوق می‌دهد که به نوعی او را تحت تأثیر قرار می‌دهد و در واقع به نوعی از لذت عشق و زیبایی صحبت می‌کند.