شمارهٔ ۲۶ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت فردی می‌پردازد که چشم‌ها و مویش را بسیار زیبا و حیرت‌انگیز توصیف می‌کند. شاعر می‌گوید که هیچ کس نمی‌تواند به خوبی او جلوه‌گری و زیبایی شخص را درک کند و از زیبایی او، مانند سنبل و موی افشان، چیزی جز شگفتی نمی‌بیند. او همچنین از درک و فهم خود نسبت به جذابیت‌های ظاهری می‌گوید و به سختی می‌تواند زیبایی مژگان دختری که به خواب رفته است را درک کند. در نهایت، شاعر از عمق زیبایی فرد سخن می‌گوید که فراتر از آنچه دیده می‌شود، می‌باشد.