شمارهٔ ۲۷۲ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حالاتی حزن‌انگیز و دل‌تنگی برای محبوب خود سخن می‌گوید. او با شور و شوق می‌خواهد از محیطی که در آن است بیدار شود و به سوی محبوب برود. غنچه و گل نماد زیبایی و عشق هستند و او آرزو دارد که با عشق و زیبایی، حالتی شاداب و زنده پیدا کند. همچنین، شاعر به امیدی اشاره می‌کند که اگر محبوب بر خاک او پا بگذارد، او از این خاک برخواهد خاست و دوباره زنده خواهد شد.