شمارهٔ ۳۰ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات ناتمام / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
قامت شده‌ست خم، من دیرینه سال را
باید به روی تیغ تو دید، این هلال را
چرخی که کاست، وقت تمامی، هلال را
کی نقص شان ما ننماید کمال را
مهر خموشیم، سپر زخم ذلت است
با دست رد چه کار لب بی سؤال را؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان احساسات عمیق و دردهای گذشته اشاره دارد. شاعر از خمیده شدن قامت خود در طول سال‌ها سخن می‌گوید و به زیبایی و شکوهی که در چهره‌اش باقی مانده اشاره می‌کند. او به چرخش زمان و تأثیر آن بر زندگی و هویت انسان می‌پردازد و بر این نکته تأکید می‌کند که نقص‌های انسانی در واقع به کمال‌ها منجر می‌شود. همچنین از سکوت و درد ناشی از ذلت و نداشتن سوالاتی پیرامون زندگی و سرنوشت خود صحبت می‌کند.