شمارهٔ ۳۴۶ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از عاطفه و احساسات غم‌انگیز خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که دیگر جای صبوری در دلش باقی نمانده و تمام وجودش پر از سنگینی و تلخی است. همچنین، او به شدت تحت فشار حالتی قرار دارد که اگر خونش خشک شود، شکیبایی‌اش همچون کوهی استوار خواهد بود. با اشاره به تیرهای فشار و درد، شاعر از تحمل خود در برابر مشکلات سخن می‌گوید.