شمارهٔ ۵ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات ناتمام / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
چو شیشه بود تمنا تن کبود، مرا
فلک به سنگ جفای تو آزمود، مرا
نهفته بود مرا جسم چون شرار به سنگ
وصال سوخته جانی ز خود ربود مرا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان احوال روحی و عاطفی شاعر پرداخته است. او خود را همچون شیشه‌ای شکننده و آسیب‌پذیر می‌بیند که تحت تاثیر نامهربانی‌های آسمان و جفای معشوق قرار گرفته است. در این شعر، جسم شاعر به مانند شعله‌ای پنهان توصیف شده و وصالی که آرزو دارد، او را از خود بی‌خود کرده است. به طور کلی، احساس درد و longing (اشتیاق) در این ابیات به وضوح نمایان است.