شمارهٔ ۷ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات ناتمام / وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)
رفت آنکه دل به محنت، آسوده بود ما را
چشم از فسانه غم، شب می غنود ما را
زین پیشتر ز چشمم، جاری دو جوی خون بود
اکنون هزار چشمه، از دل گشود ما را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر به این موضوع اشاره دارد که کسی که دلش به رنج و درد عادت کرده بود، رفت و اکنون ما دچار غم و اندوه هستیم. او در گذشته، اشک‌هایش به صورت خون جاری بود، اما اکنون دلش از اندوه و غم، چشمه‌ای از درد و شکنجه را روانه می‌کند. به عبارتی، از شدت غم و فقدان، حالا قلبش به شدت آسیب دیده و درد بیشتری را احساس می‌کند.