شمارهٔ ۷۷ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این دو بیت به بیان اندوه و غم عمیق خود می‌پردازد. او از تاریکی و بدبختی زندگی‌اش می‌گوید که مانند اشک‌های پیوسته‌اش، همیشه او را آزار می‌دهد. همچنین، شب‌های او فاقد زیبایی و روشنی هستند، به طوری که به داغی لاله بدون شفق (سپیده‌دم) تشبیه می‌شود. به طور کلی، این اشعار نشان‌دهنده‌ی احساس ناامیدی و غم عمیق شاعر است.