شمارهٔ ۵۶ - در تاریخ تدوین چهارمین دیوان خود فرموده است حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
هزار و یکصد و پنجاه و پنج هجری بود
که گشت نسخه ی دیوان چارمین سپری
قصیده و غزل و قطعه و رباعی آن
دوصد فزون ز هزار است و سی چو بر شمری
هنر به ماشطهٔ خامه ام کند نازش
که لیلی عرب آراست در لباس دری
دعای رحمت، از آیندگان امیدم هست
که جاده ایست بسیط زمان و ما گذری
شگفت نیست، گر آلوده است دامن ما
که دیده اشک فشان است و اشک ما جگری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به سال 1155 هجری اشاره می‌کند و از انتشار نسخه‌ای از دیوان شاعری به نام "چارمین" صحبت می‌کند. او تعداد اشعار موجود در این دیوان را بیش از دو هزار قطعه می‌شمارد و از ظرافت هنر خود در سرودن شعر یاد می‌کند. شاعر امید دارد که آیندگان از او دعا کنند و با ذکر این نکته می‌گوید که زمان همچون جاده‌ای وسیع است و ما فقط مسافران آن هستیم. او همچنین به این موضوع اشاره می‌کند که با وجود آلودگی‌های دامن ما، همچنان دل‌تنگی و اشک وجود دارد.