قطعات — حزین لاهیجی
فهرست شعرها
- شمارهٔ ۴ - ماده تاریخ — احرام روضه شیخ، بستیم و شد میّسر
- شمارهٔ ۳ - تاریخ تولّد میر ضیاء الدّین — مولود عزیز، قرّهٔ العین کمال
- شمارهٔ ۲ - داستان گاو و مسجد — یکی از اهل ورع، گاوی را
- شمارهٔ ۱ - در توسل به حضرت خاتم الانبیاء (ص) — یا خاتم النبییّن، غمخوار عالمی تو
- شمارهٔ ۵ - در عذرخواهی از اتفاق توارد در اشعار — به خدایی که از اشارت کن
- شمارهٔ ۱۲ - قطعه در شکوه از بخت — حزین، از جهان دژم، خاطرم
- شمارهٔ ۱۳ - قطعه در شکایت بعضی از مردم زمان خود — قدر هر سفله، از تو گشت علم
- شمارهٔ ۱۱ - قطعه در شکایت — خون در دلم ازکاوش ایام نمانده ست
- شمارهٔ ۹ - قطعه در نکوهش روزگار خویش — روزگاریست، عقل می کوبد
- شمارهٔ ۷ - در وصف خود و انتقاد از بی هنران — ازچهل سال فزون شد که به شیرین سخنی
- شمارهٔ ۸ - در وصف خود سروده است — لایق مدح در زمانه چو نیست
- شمارهٔ ۶ - قطعه دربارهٔ صبر و شکیبایی — شب گذشته، فتادم به خاک کوچهٔ غم
- شمارهٔ ۱۰ - بثّ و شکویٰ — چون زادم از نتایج علوی به مهد خاک
- شمارهٔ ۱۴ - قطعه در صفت دنیاطلبان — دنیاطلبان سهیم خود را
- شمارهٔ ۱۵ - معنی لفظ حیات — ای چرخ، باید از تو در تن عرصه کم زدن
- شمارهٔ ۱۶ - صحبت نامردمان — افتاده ام به صحبت نامردمان حزین
- شمارهٔ ۱۸ - حال ابنای زمان — حیرتی دارم حزین از حال ابنای زمان
- شمارهٔ ۲۰ - در وصف قلم پرتوان خود سروده است — ریزد شکرین نکته حزین از نی کلکم
- شمارهٔ ۱۷ - برای کسی که اشعار او را به سرقت برده است — غزلی برده رندکی از من
- شمارهٔ ۱۹ - شرم از نارسایی مدح — گشته ست صفحه، دامن دشت ختن حزین
- شمارهٔ ۲۱ - و نیز در وصف خامهٔ خویش — لوحش الله خامه ام که به صدق
- شمارهٔ ۲۹ - در تاریخ فوت اسوهٔ عارفان میر محمّد تقی رضوی خراسانی — تا ز عالم فانی، عارف زمان رفته
- شمارهٔ ۲۳ - در وصف شمشیر — به کف تیغ من اژدها پیکری ست
- شمارهٔ ۲۲ - در وصف خامهٔ خود — خامهٔ مشکین من، تا شده معنی طراز
- شمارهٔ ۲۴ - در پاسخ نامهٔ مشتاقانهٔ شاه طهماسب ثانی که او را به همراهی خود دعوت کرده بود — ای صاحبی که از اثر رنگ و بوی تو
- شمارهٔ ۲۶ - به بعضی از یاران خود نوشته است — ای تو نور نظر، ز دیدهٔ ما
- شمارهٔ ۲۸ - در رثای پدر علامه اش طاب ثراه — سپهر از مرگت ای صاف حقیقت، بی صفا گشته
- شمارهٔ ۲۵ - این قطعه را از هند به عالم بزرگ امیر صدرالدین محمد رضوی قمی نوشته و به نجف اشرف فرستاده است — حزین، از تقاضای همّت برآنم
- شمارهٔ ۲۷ - این قطعه را در داوری میان شعر جمال الدّین عبدالرّزاق اصفهانی و پسرش کمال الدین اسماعیل به میرزاابوطالب شولستانی نوشته — دوش از بَرِ یاری که دلم شیفتهٔ اوست
- شمارهٔ ۳۳ - آزادی دو عالم — ای دل، به قدر خواهش، در چشم خلق خواری
- شمارهٔ ۳۴ - و نیز در اندرز — هر روز کز سرور تو ای شاه بگذرد
- شمارهٔ ۳۵ - فقیر جاهل — در غمکدهٔ جهان ندیدم
- شمارهٔ ۳۲ - در حکمت — نمود این سوال از فلاطون یکی
- شمارهٔ ۳۱ - اندرز — عاقلی، رنجه شد از طعن عدو
- شمارهٔ ۳۰ - در تاریخ فوت فاضل بزرگ، شیخ عبدالله گیلانی(رحمهٔ الله علیه) — افسوس که صاحبدل دانا ز جهان رفت
- شمارهٔ ۳۶ - خطاب به امیری نادان — چارپایی شنیده ام مرده است
- شمارهٔ ۳۷ - دربارهٔ برخی از مردم — گفت یاری، حزین بی دل را
- شمارهٔ ۴۵ - قطعه — ای مژه و غمزه ات، صفدر صاحب قران
- شمارهٔ ۳۸ - غیر آزادگان — غیر آزاده خاطری که بود
- شمارهٔ ۴۱ - و نیز در مطایبه — ای فلانی، شگفت نیست مرا
- شمارهٔ ۴۴ - تضمین از سعدی — بود بر محملم، دل چون درایی
- شمارهٔ ۴۳ - در مذمّت گرما — در جهنمکده هند که از تاب هوا
- شمارهٔ ۴۰ - مطایبه — پرسید دوش ساده دلی از من این سخن
- شمارهٔ ۳۹ - اژدها — ایّام، گرسنه اژدهایی ست
- شمارهٔ ۴۲ - در ذمّ بعضی از اصحاب غرور — ای صاحبی که مایهٔ تفریح عالمی
- شمارهٔ ۵۰ - قطعه — در همه عمر، بر صحیفهٔ دهر
- شمارهٔ ۵۲ - تاریخ بنای مسجدی که در بنارس متصل به مقبرهٔ حزین است — جبهه بر خاک نه درین مسجد
- شمارهٔ ۴۶ - قطعه — آتش زده ایم اختران را
- شمارهٔ ۵۳ - در تاریخ فوت پدر دانشمند خود گفته است — علامهٔ دهر، والد والا شان
- شمارهٔ ۴۹ - در تفاخر ۱ — شاعر و شعر شناسان، قلمم را به زبان
- شمارهٔ ۵۱ - تغزّل — بحری ست محیط غم که در خون
- شمارهٔ ۴۸ - صحبت ناجنس — دارم آزرده دلی، تنگ تر از دیدهٔ میم
- شمارهٔ ۴۷ - قطعه — دوش دلم چون کشید خنجر آه از قراب
- شمارهٔ ۵۴ - در تاریخ فوت عالمی عبدالله نام۳ — نور دل و دیده، مجلس آرای زمان
- شمارهٔ ۵۶ - در تاریخ تدوین چهارمین دیوان خود فرموده است — هزار و یکصد و پنجاه و پنج هجری بود
- شمارهٔ ۵۵ - به یکی از بزرگان نوشته است — ای که دارد لوای اقبالت