نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۳ حزین لاهیجی

حزین لاهیجی / ودیعة البدیعه / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

جبهه با سجده داشت عهد درست

نفس ناکشیده، صبح نخست

شده محرابم آستان شهی

که ندارم جز او امیدگهی

فیض اول خدایگان آمد

سر و سرخیل انبیاء احمد

آب حیوان نمی ز خاک درش

آبروبخش قدسیان گهرش

رازدار امور اسرایی

صبح فیاض عالم آرایی

نقش پایش جبین طراز ملک

به رهش چشم روشنان فلک

خضر در ره نوردی طلبش

لب عیسی وظیفه خوار لبش

عرش، فرش حریم خانهٔ اوست

سر جبریل و آستانهٔ اوست

مست صهبای فیض او سرها

خاک نعلین اوست افسرها

شرف الشّمس، پرتو رویش

لیلهٔ القدر شام گیسویش

انبیا را بشارتش چو رسید

از شب تیره صبح عید دمید

دست موسی رکاب داری کرد

لب عیسی نفس شماری کرد

روح قدس است در حمایت او

سدره دارد هوای رایت او

به تولای او دلم شاد است

خانهٔ اعتقاداما آباد است

هرگزم عهد بسته وا نشود

دستم از دامنش جدا نشود

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن بیانگر عشق و ارادت عمیق شاعر به پیامبر اسلام، حضرت محمد (ص) است. شاعر در واژه‌ها و تصاویر زیبا از مقام و position ایشان سخن می‌گوید، اشاره به نورانیت و برکت وجود او دارد و او را سرمنزل امید و رحمت خداوند می‌داند. توصیفاتی از شأن و منزلت پیامبر، از جمله ارتباط او با انبیای گذشته و جایگاه او در عالم بالا بیان شده است. همچنین شاعر اطمینان می‌دهد که هرگز ارتباط خود را با ایشان قطع نخواهد کرد و در این راستا دلش شاد و خانه‌ی ایمانش آباد است. این غزل به خوبی احساسات عمیق عرفانی و مذهبی را در ارتباط با شخصیت پیامبر منتقل می‌کند.