شمارهٔ ۱۲۶ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر احساسات عمیق خود را در شب تاریک و غم بار بیان می‌کند. او با وجود اینکه مانند شمع لبخند می‌زند، اما در دل و جانش غم و گریه وجود دارد. همچنین اشاره می‌کند که در تنهایی و غربت خود، کسی نیست که به حال او رسیدگی کند و همین باعث می‌شود که شب غم‌انگیز او به گریه تبدیل شود.