رباعیات — حزین لاهیجی

Name: رباعیات — حزین لاهیجی
Author: حزین لاهیجی

حزین لاهیجی / حزین لاهیجی

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — شد صید خم زلف رسایی دل ما
شمارهٔ ۳ — لعلت به فسون نبرد از دل تب و تاب
شمارهٔ ۲ — ای چشم و چراغ دل غم دیدهٔ ما
شمارهٔ ۴ — کردی دلم از حسن گلوسوز کباب
شمارهٔ ۵ — در دیدهٔ هر که شق کند پردهٔ خواب
شمارهٔ ۱۰ — اوضاع زمانه لایق دیدن نیست
شمارهٔ ۹ — هر چند که ما رهرو و دنیا راه است
شمارهٔ ۱۱ — نوبت ز کیان به ماکیان افتاده ست
شمارهٔ ۶ — ای مطرب عاشقان نوای تو کجاست؟
شمارهٔ ۸ — در کار زمانه هر که بیکارتر است
شمارهٔ ۷ — سرمایه دهر، خاک بیزی ست،که هست
شمارهٔ ۱۲ — در محفل آسمان سُها و خور هست
شمارهٔ ۱۳ — خویی مه و مهر را به دلداری نیست
شمارهٔ ۱۵ — آن را که نصیب از خرد ادراک است
شمارهٔ ۱۶ — خورشید، علم به کوهساران زد و رفت
شمارهٔ ۱۷ — هر چند که خصمی سپهر از جهل است
شمارهٔ ۱۹ — دل گم شده است، سینه پردازی هست
شمارهٔ ۲۰ — از دیده به دیده، ناوک اندازی هست
شمارهٔ ۱۸ — از عمر عزیز رفته افزون از شصت
شمارهٔ ۱۴ — دانم که به جز خدای قهّاری نیست
شمارهٔ ۲۱ — امّید گداست، تا در بازی هست
شمارهٔ ۲۷ — از داغ فراق سینه ام جوشان است
شمارهٔ ۲۸ — ازگریهٔ من دیدهٔ اختر شور است
شمارهٔ ۲۹ — عشق است سلیمان و دل انگشتر اوست
شمارهٔ ۲۳ — صد وادی بیکرانه درگوشه ی ماست
شمارهٔ ۲۲ — داغی که بکاود سر پرشور کجاست؟
شمارهٔ ۲۴ — ای شاخ امید، برگ و بار تو کجاست؟
شمارهٔ ۲۶ — آن غنچه که نشکفد به گلشن لب ماست
شمارهٔ ۲۵ — آلوده ی کام دل مشو، کام آن است
شمارهٔ ۳۲ — عهدیست که آشنا و بیگانه یکیست
شمارهٔ ۳۳ — ساقی، قدحی که دور گلزار گذشت
شمارهٔ ۳۵ — افسانهٔ عشق، راز پنهان من است
شمارهٔ ۳۴ — عشق است که درد من و درمان من است
شمارهٔ ۳۶ — یار است که در ظلمت امکان شمع است
شمارهٔ ۳۷ — این کوچهٔ عمر، وحشت افزا راهی ست
شمارهٔ ۳۰ — هر چند سپهر فکرم اختربار است
شمارهٔ ۳۱ — ای ساقی عاشقان، می ناب کجاست؟
شمارهٔ ۳۸ — غمنامهٔ ما خواند و جوابی ننوشت
شمارهٔ ۴۳ — داغم به دل از دو گوهر نایاب است
شمارهٔ ۴۵ — بی ضامن و رهن، وام می باید، نیست
شمارهٔ ۴۴ — از حرف وداع، دیده جیحون شد و رفت
شمارهٔ ۳۹ — افسوس که درد عشق و درمان هم نیست
شمارهٔ ۴۰ — هستی بزمی ست، انجمن سازی هست
شمارهٔ ۴۲ — آن را که رسوم عشقبازی اصل است
شمارهٔ ۴۱ — یار آینه حسن دلارای خود است
شمارهٔ ۴۷ — در هند اگر کسی نرنجد از راست
شمارهٔ ۵۰ — در زیر فلک نالهٔ ما بی اثر است
شمارهٔ ۴۸ — دل خوش نکند نالهٔ زاری که مراست
شمارهٔ ۴۹ — دیدیم، سواد هند حیرت زار است
شمارهٔ ۵۲ — ای سینه بنال، ناله کار من و توست
شمارهٔ ۵۱ — دردانهٔ دریای حقیقت درد است
شمارهٔ ۴۶ — هند است و جهان به کام می باید اوا نیست
شمارهٔ ۵۳ — ساقی، رگ ابر آبداری برخاست
شمارهٔ ۵۴ — ای تیره شب فراق، پایان وقت است
شمارهٔ ۵۵ — با ما زاهد، خیال خامت عبث است
شمارهٔ ۵۶ — دردا که دری نسفته می باید رفت
شمارهٔ ۵۷ — ما را لب لعل فام می باید، نیست
شمارهٔ ۵۹ — از صومعه تا میکده، پر راهی نیست
شمارهٔ ۵۸ — از روی تو شمع سان نگاهم همه سوخت
شمارهٔ ۶۰ — از خصمی مردمان مرا حال نکوست
شمارهٔ ۶۱ — آن دیده، که بازاری عشاقش خوست
شمارهٔ ۶۹ — از حوصلهٔ صبر، غمت بیرون است
شمارهٔ ۶۲ — دیوانه دلم، یارِِ دل آسایی نیست
شمارهٔ ۶۳ — مردی که میان دردمندان فرد است
شمارهٔ ۶۸ — بسته ست زبانم و بیان در سیر است
شمارهٔ ۶۵ — دانی که به من در غمت آیا چه گذشت؟
شمارهٔ ۶۶ — دوران به نشاط و غم صلایی زد و رفت
شمارهٔ ۶۷ — دیشب طربی بر دل غمناکم ریخت
شمارهٔ ۶۴ — دلبر بسیار و دل نگهدار کم است
شمارهٔ ۷۴ — بلبل سر کرد ناله هنگام صبوح
شمارهٔ ۷۰ — هرحند که حسن و عشق، مستور به است
شمارهٔ ۷۷ — ابنای زمانه، لولیان آیینند
شمارهٔ ۷۶ — با تنگدلی حوصلهٔ ماست فراخ
شمارهٔ ۷۲ — دم سردی زاهدان کافورمزاج
شمارهٔ ۷۳ — اندوه جهان و شادمانی همه هیچ
شمارهٔ ۷۱ — گر خاک شوی، در ره دلدار خوش است
شمارهٔ ۷۵ — در دهر دنی که هست شیرینش تلخ
شمارهٔ ۸۱ — در هجر تو ناله سینه فرسایی کرد
شمارهٔ ۷۸ — گر طالع پست، نارساییها کرد
شمارهٔ ۸۰ — اکسیر محبت رخ ما کاهی کرد
شمارهٔ ۸۲ — شاخ گل من نظر به خاری نکند
شمارهٔ ۷۹ — خورشید رخ تو تا دل افروز نشد
شمارهٔ ۸۳ — دل در غم عشق، کامرانی نکند
شمارهٔ ۸۴ — پیوسته دی و تموز دم سردی کرد
شمارهٔ ۸۵ — یک چند دل از پی تمنا گردید
شمارهٔ ۹۲ — نزدیک بود ز لب هوا بردارد
شمارهٔ ۹۳ — دهرم به شکنج انزوا می دارد
شمارهٔ ۹۰ — یا رب چه شود گرکرمت یار افتد؟
شمارهٔ ۹۱ — آن بی خردی که شوم چون زاغ افتد
شمارهٔ ۸۶ — تا بر لب عاشق می گلگون ناید
شمارهٔ ۸۸ — عالی گهران و خوش عیاران رفتند
شمارهٔ ۸۷ — آمد به برم یار و چه زیبا آمد!
شمارهٔ ۸۹ — گفتم که به یاد یار خواهی آمد
شمارهٔ ۹۶ — باطل کیشان بر اهل حق چیر شدند
شمارهٔ ۱۰۰ — تا چند زمانه فتنه اندوز شود؟
شمارهٔ ۹۸ — ای آنکه غم تو عیش جاوید بود
شمارهٔ ۹۵ — نظّارهٔ زشت، دیده را میل کشید
شمارهٔ ۹۷ — الفاظ و معانی از کلامم نو شد
شمارهٔ ۹۹ — آنان که به سودای تو داغ افروزند
شمارهٔ ۱۰۱ — عاقل تحصیل علم بیجا چه کند؟
شمارهٔ ۹۴ — گفتم ز غمت غنچهٔ دل وا نشود
شمارهٔ ۱۰۴ — از عکس رخ تو، گلستان پیدا شد
شمارهٔ ۱۰۳ — دنیا طلب دنی، به دنیا ارزد
شمارهٔ ۱۰۵ — در راه طلب، ناله هواخواهی کرد
شمارهٔ ۱۰۷ — بربندی اگر به خون کمر را چه شود؟
شمارهٔ ۱۰۶ — با کعبه چه کار اگر معاشی ندهند؟
شمارهٔ ۱۰۸ — در ماتم تو چرا جگر خون نشود؟
شمارهٔ ۱۰۹ — در عشق، رگ جان گرفتار برند
شمارهٔ ۱۰۲ — تیغم به زبون کشی چو مانوس نبود
شمارهٔ ۱۱۱ — در ماتم تو شیون دلهاست بلند
شمارهٔ ۱۱۲ — در ماتم تو، ملک و ملک شیون کرد
شمارهٔ ۱۱۳ — دل می بری و خبر نداری که چه شد
شمارهٔ ۱۱۵ — اول نگه تو فتنه انگیز نبود
شمارهٔ ۱۱۴ — دل در غم هجر، بی قراری ها کرد
شمارهٔ ۱۱۰ — این شور نه آن لعل شکرریز فکند
شمارهٔ ۱۱۷ — هر جلوه که آن نرگس عیار کند
شمارهٔ ۱۱۶ — آنجا که رسوم ما و من برخیزد
شمارهٔ ۱۱۸ — سامانی و ثروتی نشد جمع، چه شد؟
شمارهٔ ۱۲۰ — ابر آمد و سینه را به کهسار نهاد
شمارهٔ ۱۲۲ — بلبل به نوای آشنا می نازد
شمارهٔ ۱۲۱ — خنگ تو به کوهِ عالی ارکان ماند
شمارهٔ ۱۲۳ — بر پای بت، از نیاز پیشانی زد
شمارهٔ ۱۱۹ — شاهنشهی خلق جهان نتوان کرد
شمارهٔ ۱۲۵ — غیر از کف خالی که ز ما بر جا ماند
شمارهٔ ۱۲۴ — از گوشهٔ عزلتم جدا نتوان کرد
شمارهٔ ۱۲۷ — عالی گهران، بنده نژادان منند
شمارهٔ ۱۲۸ — در دهر، به مستعار آلوده مگرد
شمارهٔ ۱۲۹ — گر نوح و دعای غرق، این دم می شد
شمارهٔ ۱۳۱ — افسرده دمان عهد ما، رشک یخند
شمارهٔ ۱۳۰ — هرگه سخنی برلب اظهار رسد
شمارهٔ ۱۳۲ — از رهگذر دوست، صبایی نرسید
شمارهٔ ۱۳۳ — زان پیش که دی آفت بستان گردد
شمارهٔ ۱۲۶ — بر تیره شب من که دل و جان گرید
شمارهٔ ۱۴۱ — بی پا و سران که هرزه گردی دارند
شمارهٔ ۱۳۹ — کمتر به وصال، قرعهٔ کار افتد
شمارهٔ ۱۳۴ — مشکل که دلم را نگهت شاد کند
شمارهٔ ۱۴۰ — گلگون سرشک، گرم جولانی کرد
شمارهٔ ۱۳۷ — عشق تو سواد دیده را جیحون کرد
شمارهٔ ۱۳۵ — دل، بندهٔ عشق است، کفیلی دارد
شمارهٔ ۱۳۶ — تا چند ز اشک بر رخم رنگ آید
شمارهٔ ۱۳۸ — وبرانهٔ هند،کز صفا پاک بود
شمارهٔ ۱۴۳ — حسنش، به می از حجاب بیرون آمد
شمارهٔ ۱۴۴ — گردد چو خراب تن، چه غم؟ جان باشد
شمارهٔ ۱۴۲ — ابنای زمان دُرد و صفا را ندهند
شمارهٔ ۱۴۶ — حسن تو به یک جلوه گرفتارم کرد
شمارهٔ ۱۴۵ — جانان چو هوای جلوه ی ناز کند
شمارهٔ ۱۴۹ — خوش آن که پیام ارجعی گوش کند
شمارهٔ ۱۴۷ — کی بود که دل بستهٔ زنار نبود؟
شمارهٔ ۱۴۸ — زین پیش فلک چنین دل آزار نبود
شمارهٔ ۱۵۱ — با شعلهٔ آه، چشم گریان چه کند؟
شمارهٔ ۱۵۲ — بر لب قدحی بعد هلاکم بگذار
شمارهٔ ۱۵۳ — در هجر حزین، از غم جانکاه بمیر
شمارهٔ ۱۵۴ — ای دستخوش هزار سودا هشدار
شمارهٔ ۱۵۶ — گر جلوهٔ دوست می کند عاشق سیر
شمارهٔ ۱۵۷ — با داغ تو سال و ماه بردیم به سر
شمارهٔ ۱۵۵ — با سرمه چو شد نرگس عیّار تو یار
شمارهٔ ۱۵۰ — مستان لقا چو ارجعی گوش کنند
شمارهٔ ۱۵۸ — بس بوالعجب است زیر این چرخ اثیر
شمارهٔ ۱۶۴ — مردانه حزین از سر دنیا برخیز
شمارهٔ ۱۵۹ — ساقی قدحی از می گلفام بیار
شمارهٔ ۱۶۱ — ای سوخته جان سپند، یاد تو به خیر
شمارهٔ ۱۶۰ — مطرب مگذار دم، نی و چنگ بیار
شمارهٔ ۱۶۲ — گر ترک کم و بیش کنی اولی تر
شمارهٔ ۱۶۳ — از خصمی روزگار بی مهر و تمیز
شمارهٔ ۱۶۵ — خونم به کرشمه، ای جفاکیش مریز
شمارهٔ ۱۷۱ — این خرقهٔ پر زرق و ردای سالوس
شمارهٔ ۱۷۲ — تا چند به چنگ غم پنهانی خویش
شمارهٔ ۱۷۳ — صوفی برخیز، باده صافیست بکش
شمارهٔ ۱۶۸ — از ظلمت هندِ سفله انگیز مترس
شمارهٔ ۱۶۷ — از هند نجس، نجات می خواهم و بس
شمارهٔ ۱۶۹ — بخرید یکی خواجه، غلامی به هوس
شمارهٔ ۱۶۶ — در راه خطیری که نشیب است و فراز
شمارهٔ ۱۷۰ - رباعی مستزاد — آنی که سر از سجدهٔ کوی تو نتافت
شمارهٔ ۱۸۰ — هرچند نوای آتشین دارد عشق
شمارهٔ ۱۷۹ — چون عشق کشید تیغ هیجا ز غلاف
شمارهٔ ۱۷۴ — ای عوج زمانه، قد چالاک بکش
شمارهٔ ۱۷۵ — ای صورت و معنی تو را پستی فرض
شمارهٔ ۱۸۱ — صوفی که بود اساس کارش بر زرق
شمارهٔ ۱۷۷ — تا عشق فکند در دلم تاب چو شمع
شمارهٔ ۱۷۶ — پنهان به سیه خانهٔ حرف است نقط
شمارهٔ ۱۷۸ — آسوده تویی چو سرو و سوسن در باغ
شمارهٔ ۱۸۵ — پختیم به کار خویش سودا، من و دل
شمارهٔ ۱۸۳ — میزان حقیم و امتحان و لَکَ لک ؟
شمارهٔ ۱۸۴ — گر نیست مرا طالع فیروز چه باک؟
شمارهٔ ۱۸۶ — تا عشق تو گشت از ازل روزی دل
شمارهٔ ۱۸۷ — اندوه چو بیش شد گرفتم کم دل
شمارهٔ ۱۸۸ — جمعیت خویش را پریشان کردم
شمارهٔ ۱۸۹ — از کام دل است بس که عریان دستم
شمارهٔ ۱۸۲ — چون لاله آتشین درین تیره مغاک
شمارهٔ ۱۹۰ — آنم که به ملک نیستی سلطانم
شمارهٔ ۱۹۷ — زیبا صنما ز بی قراران توایم
شمارهٔ ۱۹۱ — آنم که ز ذوق نیستی دلشادم
شمارهٔ ۱۹۲ — رخ، تازه به اشک ارغوانی دارم
شمارهٔ ۱۹۴ — بشتاب دلا برگ سفر ساز کنیم
شمارهٔ ۱۹۳ — یک چند، دل از آز هراسان کردیم
شمارهٔ ۱۹۵ — بار خودی افکنم، سبکتاز روم
شمارهٔ ۱۹۶ — داغ غم آن نگار مهوش دارم
شمارهٔ ۱۹۸ — یارای زبان کو که ثنای تو کنیم؟
شمارهٔ ۱۹۹ — عشق تو کلیم طور سینای دلم
شمارهٔ ۲۰۱ — حال دل آسوده دلان سوخت دلم
شمارهٔ ۲۰۰ — جان در سر زلف تابناکی کردم
شمارهٔ ۲۰۵ — ای هوش به می داده، فدای تو شوم
شمارهٔ ۲۰۴ — چون شمع بود داغ جنون تاج سرم
شمارهٔ ۲۰۳ — از ظلمت هستی خود آزاده منم
شمارهٔ ۲۰۲ — صوفی برخیز های و هوبی بزنیم
شمارهٔ ۲۰۶ — چل سال کتاب جسم و جان را خواندیم
شمارهٔ ۲۰۷ — زهرم به قدح دهی که می نوش مکن
شمارهٔ ۲۰۸ — از گنج، به مار صلح نتوان کردن
شمارهٔ ۲۰۹ — مقدور نشد ز دامن افشانی من
شمارهٔ ۲۱۰ — تدبیر به کار من چه خواهد کردن؟
شمارهٔ ۲۱۱ — وبرانی عشق، باشد آباد شدن
شمارهٔ ۲۱۲ — ای بستهٔ آب و گل، چه خواهی کردن؟
شمارهٔ ۲۱۳ — معنی طلبی، بساط صورت ته کن
شمارهٔ ۲۱۹ — نه قصّهٔ سرسری، نه بازی ست سخن
شمارهٔ ۲۱۸ — ای رهرو عشق، کاهلی پیشه مکن
شمارهٔ ۲۱۴ — پیش کرمت دست تهی آوردم
شمارهٔ ۲۲۰ — آن راحت جان و دل شیدایی من
شمارهٔ ۲۱۶ — تا کی گل عیش در چمنها جویم؟
شمارهٔ ۲۱۵ — گر قدر به روستا نمی دارندم
شمارهٔ ۲۱۷ — پرسید ز یار خود، یکی از یاران
شمارهٔ ۲۲۱ — ای دیدهٔ زار من چه خواهی کردن؟
شمارهٔ ۲۲۹ — ای در دل هر قطره تمنّا از تو
شمارهٔ ۲۲۳ — یاران عزیز و نور بینایی من
شمارهٔ ۲۲۸ — ای خاک وفا رفته به باد از دل تو
شمارهٔ ۲۲۲ — صوفی، اگرت هوای کشف است و یقین
شمارهٔ ۲۲۵ — آمد سحر آن نگار خونین جگران
شمارهٔ ۲۲۶ — ای گل تو به بویی دل خود شاد مکن
شمارهٔ ۲۲۷ — ای بخت نژند در سیاهی بی تو
شمارهٔ ۲۲۴ — حق ظاهر و خلق در حجاب افزودن
شمارهٔ ۲۳۶ — تا چند حزین اسیر ماتم شده‌ای؟
شمارهٔ ۲۳۴ — ای صیت بزرگی به جهان افکنده
شمارهٔ ۲۳۵ — ای بندهٔ دهرِ دون نواز گنده
شمارهٔ ۲۳۷ — جانا چه بود که خاطری شاد کنی
شمارهٔ ۲۳۰ — ای دُرّ یتیم، دیده دریا از تو
شمارهٔ ۲۳۲ — سرّ غم عشق را، ز بیگانه مجو
شمارهٔ ۲۳۱ — ای عاشق محزون، دل ناشاد تو کو؟
شمارهٔ ۲۳۳ — غفلت زده ام، خاطر آگاهم ده
شمارهٔ ۲۴۱ — بشکن قدح سپهر دون ای ساقی
شمارهٔ ۲۴۳ — ای درد، ز مرگ فکر درمان نکنی
شمارهٔ ۲۴۴ — ای دل، ره و رسم عاشقان نگذاری
شمارهٔ ۲۴۵ — ای ناله، خلاف دردکیشان نکنی
شمارهٔ ۲۳۸ — تا ناله، درفش کاویانی نکنی
شمارهٔ ۲۴۲ — صحراست ز سبزه، سبزفام ای ساقی
شمارهٔ ۲۳۹ — آشفتهٔ دور روزگارم ساقی
شمارهٔ ۲۴۰ — رفتند ز بزم، میگساران ساقی
شمارهٔ ۲۴۷ — شوق ار به دیارت نرساند نرسی
شمارهٔ ۲۴۸ — هم درد و دوای دل افگار تویی
شمارهٔ ۲۴۹ — ای خامه بسی نکته سرایی کردی
شمارهٔ ۲۵۱ — آلودهٔ زهد کرده ام دامانی
شمارهٔ ۲۵۰ — چون باد صبا، سبک عنانی نکنی
شمارهٔ ۲۵۳ — تا چهره ز اشک ارغوانی نکنی
شمارهٔ ۲۵۲ — زاهد، از عشق، دین به افسون نبری
شمارهٔ ۲۴۶ — ای دوست چراغ چشم بیدار تویی
شمارهٔ ۲۵۸ — در کعبه حزین ، امیر اسلام شوی
شمارهٔ ۲۵۹ — آنی که به قد ز سرو آزاده تری
شمارهٔ ۲۶۰ — ای آنکه بنفشه زیب نسرین داری
شمارهٔ ۲۶۱ — مهری به لب خود زن اگر مرد مهی
شمارهٔ ۲۵۵ — از می، لب غنچه گشت گلگون ساقی
شمارهٔ ۲۵۷ — خاموش حزین که گفتنی ها گفتی
شمارهٔ ۲۵۶ — ای آنکه به لافگاه دعوی چستی
شمارهٔ ۲۵۴ — امروز دل است، زیر بار عجبی
شمارهٔ ۲۶۴ — از عشق فتاده ام به منزلگاهی
شمارهٔ ۲۶۳ — سرتاسر آفاق، حزین گردیدی
شمارهٔ ۲۶۲ — هر دم ز تو عمر می کَنَد بیخ و بنی