شمارهٔ ۱۳۰ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هر سخنی که از انسان خارج می‌شود، باید دارای ارزش و محتوا باشد. اگر سخنان بی‌مایه باشند، افرادی که آن را می‌شنوند، از آن‌ها چیزی به دست نخواهند آورد. همچنین، شاعر به نوعی سیطره و استثمار اجتماعی اشاره می‌کند که در آن افراد از یکدیگر می‌دزدند و به نوعی از آن جملات و معانی بی‌محتوا سوء استفاده می‌کنند. در نهایت این مطلب به طرزی بیان می‌شود که حقایق و حقوق باید به صاحبان واقعی خود بازگردانده شود.