شمارهٔ ۱۷۱ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر با اشاره به لباس زیبا و ظاهری فریبنده (خرقه پر زرق و ردای سالوس)، به جستجوی حقیقت و زیبایی‌های واقعی می‌پردازد. او دچار سردرگمی است و نمی‌داند به کجا برود. در این دشت بی‌انتهایی که به نظر می‌رسد فقط سراب وجود دارد، او از فقدان چیزی واقعی و باارزش رنج می‌برد و تنها چیزی که در دست دارد، دانه‌ای از درد و ناامیدی است.