شمارهٔ ۲۰۳ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به احساس آزادی خود در میان سختی‌ها و ظلمت هستی اشاره می‌کند. او خود را مانند شمعی می‌بیند که در زیر تیغ ایستاده است و نشان‌دهندهٔ استقامت اوست. همچنین، او به خالی بودن میخانه و بی‌ساقی آن اشاره می‌کند و خود را به عنوان باده‌ای که در این خمخانه وجود دارد، معرفی می‌کند. این ابیات نمادی از تلاش و سختی‌های زندگی و در عین حال امیدواری به آزادی و ادامهٔ زندگی هستند.