شمارهٔ ۲۲۱ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گوینده به شدت از درد و رنج خود شکایت می‌کند و می‌پرسد که دیگران با حال وی چه خواهند کرد. او نشان می‌دهد که اشک و غم تنها چیزهایی هستند که برایش باقی مانده و حالش آن‌قدر بد است که جگرش نیز در اثر اندوه خالی شده است. در نهایت، او از دیگران انتظار ندارد که کاری برایش انجام دهند.