شمارهٔ ۲۳۵ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نقد انسانی می‌پردازد که به دلیل دوره‌ای از زندگی‌اش دچار گمراهی و دیوانگی شده است. شاعر با تمسخر به او اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که به خاطر رفتارهایش، دوستانش شرمنده و دشمنانش خندیده‌اند. در مجموع، شعر به توصیف پستی و سرمستی این فرد و تأثیر آن بر روابط او می‌پردازد.