شمارهٔ ۹ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
هر چند که ما رهرو و دنیا راه است
در راه نشستن خطر آگاه است
زین شرم نشسته ام که پیرایهٔ تن
گر برخیزم به قامتم کوتاه است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به سفر زندگی و چالش‌های آن اشاره دارد. او بیان می‌کند که در مسیر زندگی، نشستن و توقف ممکن است خطرناک باشد. او از شرم و خجالت خود سخن می‌گوید، زیرا اگر بخواهد از جایش برخیزد، قدش کوتاه به نظر می‌رسد. این معنای نمادین نشان‌دهنده احساس ناتوانی و ترس از مواجهه با چالش‌های زندگی است.