شمارهٔ ۹۳ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به احساس انزوا و تنهایی اشاره دارد. شاعر از شرایط نامساعد و افسرده‌ای سخن می‌گوید که در آن، درد و رنج وجود دارد و زندگی به کندی پیش می‌رود. همچنین، در این محفل غمگین، به نظر می‌رسد که جز زانو زدن و التماس برای کمکی از دیگران، کاری از دست ما ساخته نیست.