شمارهٔ ۷۱ - و له ایضا حیدر شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی زیبایی و جذابیت یک معشوقه است که به مانند گل و ماه توصیف شده است. شاعر از احساسات عمیق خود نسبت به او سخن می‌گوید و می‌گوید که وجود معشوقه‌اش باعث خوشبختی و آرامش اوست. او می‌گوید که یک لحظه در کنار او برایش به اندازه‌ی عمرش ارزشمند است و به او می‌فهماند که بدون زیبایی معشوقه‌اش نمی‌تواند تنهایی را تحمل کند. در نهایت، شاعر از خدمتی که به معشوقه‌اش می‌کند، سخن می‌گوید و به اهمیت این خدمتگذاری اشاره می‌کند.