بخش ۱۰۶ - زبان ما غریبان از نگاهیست اقبال لاهوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت به بیان احساسات و دردهای انسان‌های غریب و رنج‌کشیده می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که زبان و گفتار ما در برابر درد و رنج، نمی‌تواند کافی باشد و بیان احساسات و سخن گفتن در این مورد را نوعی گناه می‌داند. در واقع، او به سکوت و تماشا کردن به عنوان یک واکنش ترجیح می‌دهد.