بخش ۱۷۱ - هر آن قومی که می ریزد بهارش اقبال لاهوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر این است که هر قوم و ملتی که به بهار خود می‌رسد، تنها دمی کوتاه از خوشی و شادابی می‌بیند. اگرچه از خاک آن قوم گل‌هایی مانند لاله می‌روید، اما این گل‌ها در سایه رنگ و بویی محو و کم‌رنگ قرار دارند. به عبارت دیگر، زیبایی‌ها و شادابی‌ها، در دل درد و مشکلات جامعه کهن و رنگ‌باخته‌اند.