بخش ۱۹۴ - نصیبی بردم از تاب و تب او اقبال لاهوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات احساسات خود را درباره‌ی معشوق توصیف می‌کند. او از زیبایی و جاذبه‌ی معشوق می‌گوید که شب‌هایش را به روشنایی روز شبیه کرده و به شادی و نشاط او اشاره می‌کند. همچنین، چهره‌ی معشوق را به غزالی در بیابان تشبیه می‌کند که لبخندش همچون عسل شیرین است.