بخش ۱۹۸ - خیالش با مه و انجم نشیند اقبال لاهوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به تصویرسازی خیال و آرزوهای خود پرداخته است. او می‌خواهد تصوری از معشوقش را در کنار ستاره‌ای به نام پروین ببیند و دل پرتشنج خود را به او نشان دهد. همچنین، احساساتش از زیبایی معشوق چنان قوی است که در قدرت آن، رعشه‌ای شبیه به سیماب می‌افتد.