بخش ۲۱۸ - شب این کوه و دشت سینه تابی اقبال لاهوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در شب این کوه و دشت، سکوت و آرامش حاکم است و هیچ صدایی از پرنده‌ای یا جنبش دیگری به گوش نمی‌رسد. روشنایی‌ای هم از چراغ‌های رهبان وجود ندارد، و تو می‌دانی که برای روشن شدن این فضا باید آفتاب بتابد.