بخش ۲۲۰ - سحرگاهان که روشن شد در و دشت اقبال لاهوری
اقبال لاهوری / ارمغان حجاز / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
سحرگاهان که روشن شد در و دشت
صدا زد مرغی از شاخ نخیلی
فروهل خیمه ای فرزند صحرا
که نتوان زیست بی ذوق رحیلی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در آغاز صبح، وقتی که روز روشن میشود، مرغی از شاخه درخت نخل صدا میزند و به خیمهای که فرزند صحرا در آن است، خبر میدهد. این صدا نشاندهنده این است که زندگی بدون لذت و شور و شوق ممکن نیست.