بخش ۳۱۷ - گهی جویندهٔ حسن غریبی اقبال لاهوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به توصیف جستجوگری از زیبایی‌های نادر و غریبی اشاره دارد. گویا گاهی فردی به عنوان خطیب و برجسته در جمع ظاهر می‌شود، اما در واقع از ارزش واقعی خود بی‌بهره است. همچنین گاهی فردی در مقام سلطان و با گروهی از سپاهیان دیده می‌شود، اما همچنان از نعمت‌های واقعی و دولت حقیقی بی‌نصیب است.