نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۴۹ - سحر با ناقه گفتم نرم تر رو اقبال لاهوری

اقبال لاهوری / ارمغان حجاز / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

سحر با ناقه گفتم نرم تر رو

که راکب خسته و بیمار و پیر است

قدم مستانه زد چندان که گوئی

بپایش ریگ این صحرا حریر است

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، سحر از ناقه (شتر) می‌خواهد که آرام‌تر برود چون راکبش خسته، بیمار و پیر است. شتر چنان با وقار و نرمی پیش می‌رود که انگار پایش بر روی حریری از ریگ‌های صحرا است.